Michael in Osaka

Hoe de Fuji totaal geen probleem blijkt te zijn (Ahum) en hoe een mens eigenlijk niet al te veel slaap nodig heeft ...

2007-07-08T23:08:00.000+09:00

Beste mensen,

Ik ben een ander mens sinds de voorbije dagen! Voor vorige donderdag was ik maar een gewone kerel die zich aan het amuseren is in Japan, nu ben ik een gewone kerel die zich aan het amuseren is in Japan en daarenboven de Fuji beklommen heeft! Yes! Die berg is overwonnen...

"Fuji-san: She's a beauty and she damned-well knows she is! That's why it's so f*cking difficult to get on top of her..."

Hoe ik dit gedaan heb, is een heel verhaal.

Het begon allemaal in een pizzeria waar we gegeten en gedronken hebben zoveel we wilden (2uur) voor een slordige 20 euro. Na deze boef - en zuippartij zijn we dan gaan karaoke'en. Een all-night karaoke met een paar pinten en een fles mugi-shouchuu (soort japanse graanjenever). Dan richting Tokyo met de dagbus. Slapen in de bus en aankomen rond de middag en inkopen doen. Water en eten kunde best op voorhand kopen want op de berg zelf kost het stukken van mensen. Dan met de bus naar 5th stage halfweg (2300m ong) op de berg. Daar hebben we een prachtige zonsondergang gezien (foto).
En om 8 uur is de klim van 1400 meter dan begonnen. We wisten dat het hard ging zijn, maar gelijk het was, hadden we zelfs niet kunnen denken. Die Fuji is een hel. Het is niet gewoon omhoog 'hiken' ma het is serieus klimmen. Deels hiken op paadjes van 40° omhoog en elders geen paadjes ma gewoon ne rots omhoog van over de 60°... Dus idd da is uiteindelijk echt met handen en voeten klimmen. Merci Ruben dat ik uw bergschoenen mocht gebruiken! Ze waren voor mij wel nodig!

Het was een hel, ma de zichten die we zijn tegengekomen waren ongelooflijk.

En uiteindelijk zijn we dan toch helemaal bovenaan geraakt. Maar we waren kapot en er was niks te zien. Er was een wolk komen hangen over de top zodat we niks konden zien wat verder was als 5 meter. Het was daarenboven ijzig koud en er stond daarenboven een nog veel koudere wind. Dus hebben we snel een foto getrokken van de top en weer terug naar beneden gegaan.

Die weg was dan weer ongelooflijk saai. Gewoon zig zag naar beneden gaan met geen uitzicht en we waren kapot en het was overal erg gemakkelijk uit te schuiven. Het heeft ons een 5 tal uren gekost om naar beneden te gaan. Een hel! Maar we hebben het gedaan en we zijn er trots op!

Een laatste iets wat ik kwijt wil over de Fuji, gaat over de hutjes die we onderweg tegenkomen. Dat ze onmetelijk duur zijn, dat wisten we al, maar dat ze daarenboven nog supergeldwolven zijn en zelfs hun gezond verstand en vriendelijkheid verloren hebben, dat liep echt de spuigaten uit. Zo hebben we 2 meisjes leren kennen die dezelfde weg opgingen als wij. Halverwege de tocht kon een ervan echt ni meer verder. Ze was het laatste uur al zwaar aan het sukkelen en aan een hut vroegen we om haar een 10-tal minuutjes te laten rusten uit de kou. Dat mocht niet!? Die hut was leeg. Daar was niemand! Het mocht alleen als ze betaald voor een ganse nacht, wat een slordige 100 euro zou kosten. Ze is dan maar buiten op de grond gaan 'zitten' (halvelings omgevallen) en we hebben haar recht gezet op de inkomtrapjes van die hut, en dan waren ze nog aan het klagen dat ze voor de ingang zat. Toen we zeiden dat het echt nodig was, zei hij dat we dat in het restaurant 3 uur verder konden doen... Helaas was het net een stuk dat echt klimmen was. Als ze daar flauw zou vallen, dan zou ze dood zijn. Gene zever! Da was hoog en stijl en als ge daar valt, dan zijt ge der aan... Dus echt onverantwoord! Zij met het 2'en zijn dan maar niet verder gegaan, en wilden echt niet dat wij op hen zouden wachten. Uiteindelijk hadden we ook veel geld betaald om er te geraken en het zou zonde zijn om daar dan de mooie zonsopgang ervoor te missen... Dus zijn James en ik maar doorgegaan.
Een ander voorbeeld is dan in da restaurant. Binnenkomen zonder te consumeren, kost u 8 euro. Per consumptie moogt ge dan een kwartier blijven. Het gaat er een bikke over. Belachelijke geldwolven... Dat was wel iets dat serieus tegenstak. Zeker als ge al kapot zijt van de klim tot daar.

De bus terug gepakt naar Tokyo en 2 uur geslapen in een park vooraleer we bij Philip een doucheke mochten gaan pakken. Daarna een nomihoudai en met een oude vriend van in Osaka (die naar Tokyo is moeten verhuizen voor zijn werk), Kouichi, naar de Womb gegaan. De Womb is een techno-club in Shibuya (jeugdcentrum van Tokyo) en een zeer bekende Japanse DJ zou komen draaien. En inderdaad, dit was de beste club-avond in mijn nog prille bestaan! Heerlijk!

Dan een uurke gecrashet in een Starbucks en de bus naar Osaka gepakt om naar een verjaardagsfeesje van een goei vriendin te gaan. Veel zin om het laat en zaat te maken hadden we niet meer, maar het was zo dat als wij ni gingen dan zou het niet erg veel feesje zijn, en dan zou Sarah een mogelijk kutverjaardagsfeesje hebben. Dus hebben we der een gedaan voor het team en wederom niet veel geslapen...

Dus van woensdagmiddag tot zondagochtend hebben James en ik welgeteld 10 uur geslapen, nachtje karaoke, Fuji beklommen, en 2 all-night clubben... Ik zou me zot verklaren moest ik dit op voorhand voorspeld hebben... Maar het was HEERLIJK!!! Een van de betere vakanties hier in Japan!

Voila, da was mijn verhaal van de vorige dagen. Nog ff en het is hier gedaan... Ik kijk er al naar uit! Mensen, tot binnenkort!

Den Osakees

Hoe kleine snotneuzen van 8 jaar 1006 kanji kennen...

2007-06-11T22:40:00.000+09:00

Hey beste mensen,

Ik heb al naar mijn voeten gehad van mijn vrienden in hun examenstrijd dat ik niet genoeg moeite doe om aan hun pauze-nood te voldoen. Toegegeven, in tijden van exames is pauze nodig, en is tevens elk excuus om pauze te kunnen nemen een goed excuus. Zo is mijn kamer nooit zo goed opgeruimd als in examentijden, en wat ge allemaal niet kunt doen met een gom... ongelooflijk! Kortom, deze mensen willen dus dat ik een excuus ga vormen zodat zij hun tijd niet in hun boeken moeten steken. Ik zou zeggen "neen, daar doe ik ni aan mee!", maar bij deze ben het dus toch bezig. Dus alvast, graag gedaan! :-)

Veel heb ik helaas niet te vertellen omdat ook ik in een examenstrijd verwikkeld was. Daarenboven is de deadline voor mijn nieuw kalligrafisch werk ook alweer verstreken. Gelukkig genoeg heb ik nog 2 dagen respijt gekregen... Dus wat ik de laatste dagen gedaan heb, is geschilderd, en gestudeerd. Heerlijk interessant natuurlijk.

Ik daarentegen, was het leren meer dan kotsbeu! En ik ben blij dat het gedaan is! Tijd voor luilekkerleven kan wederom beginnen! Woehoew!!! (daar seh, ook dat moeten jullie maar kunnen verdragen nu ik jullie excuus ben... moehahahahaha)
Het examen dan, ik zat in een klas met allemaal 12-jarige snuiters en een enkele 8-jarige, en ik schaamde mij wel een bikke. Want ik besefte dat elk kind op zich een veel betere score gaat halen dan ik zou (kunnen) doen. Ge moet er respect voor hebben. Het gekke is dan nog dat die kleine van 8 die voor mij zat na een 40 minuten al klaar was en alles had ingevuld. Ik voelde mij toen nog slechter, want na 60 minuten was ik net klaar en ik wist dat een zeer nipte ging zijn. En toen we een antwoordformulier kregen achteraf, wist ik dat mijn kansen om te slagen nog slechter zijn dan ik had gedacht. Op 150 heb ik 108 en daar waar ik ni meer weet wa ik heb geantwoord, moet ik dus nog een 32 halen op 50 wa erg, erg nipt gaat zijn als het dan toch zover is... Afwachten en hopen dat die kleine snotneus ni de enige gaat zijn tussen ons 2 die slaagt voor die stomme kut-kanji-test.

Zo, genoeg tijd verloren! Nu terug naar de boeken beste studentjes.

Saluti patuti en tot de volgende,

Groeten,

Michael de Osakees

Hoe verdwenen slippers teruggevonden worden en hoe Hollanders ook niet gierig kunnen zijn…

2007-05-28T21:16:00.000+09:00

Gegroet beste lezer,

Vorige week zondag ben ik mijn teensloefers die ik in Vietnam gekocht had, en die zich al perfect naar mijn voet hadden gezet (waardoor ze gedoopt werden tot mijn favoriete schoeisel bij mooi weer!), vergeten mee te nemen van de cafetaria naar mijn kamer. Toegegeven, eigen schuld dikke bult, maar het is toch maar kak dat het gebeurt.

Nu, het moment dat ik werkelijk besefte dat ik ze kwijt was, zijnde 2 dagen later, waren ze spoorloos verdwenen. Ze lagen niet meer op hun plek in de cafetaria en ze lagen ook niet bij de verloren voorwerpen. Dus Michael gescheten… Een laatste mogelijkheid is dat de poetsvrouw hem aan de receptie heeft gelegd, dus de volgende dag tijdens de kantooruren gaat Michael een kijkje nemen, maar de boze wolf van da dorm (zijnde Hirano) bleek wederom zijn reputatie alle eer aan te doen en snauwde mij erg kort af dat hij daar niks mee te maken heeft en het mijn eigen schuld is en da ik ma beter op mijn spullen moet letten. Wederom toegegeven, daar zit enige waarheid in, maar het helpt mij niet echt verder in mijn zoektocht. Zonder enige hoop om mijn teergeliefde sloefers nog ooit terug te zien heb ik toch nog een allerlaatste handeling gepleegd om ze alsnog terug te krijgen. Ik heb er een tekening van gemaakt en bijgeschreven dat ik ze kwijt ben geraakt en als iemand ze had gezien of enige tips heeft over de plaats waar ze eventueel zouden kunnen zijn, om mij dan iets te laten weten. (foto, ma da had ge al kunnen raden zeker...)

De kans dat ze teruggevonden zouden worden was echter erg klein. Zo is mijn wasmand hier ook al gepikt geweest, het papier dat ik heb opgehangen die vroeg naar de ‘whereabouts’ van diezelfde wasmand er maar een namiddag heeft opgehangen , en Dan (USA-vriend) zijn toiletspullen zijn weggegooid nadat hij ze vergeten was mee te nemen uit de badkamer. En dit zijn nog maar enkele voorbeelden en nog maar eens een tekening hoe het er aan toegaat op deze ‘Gracefull Dorm’, zoals zijn eigen naam het zo mooi zegt…

Alleszins was ik dus al zwaar verrast dat na 2 dagen dit papier er nog steeds hing! Waauw! En nog meer verrast was ik dat op een goede donderdagmorgen (toen ik terugkwam van een nachtje Champions League Finale in ’t stad, en warempel mijn hele sloefer-verhaal aan Dan aan het vertellen was) ineens mijn oh zo geliefde sloefers in mijn schoenenkastje staken! En ik was de gelukkigste man op de wereld voor een moment!

Conclusie: is de dorm dan toch zo slecht nog niet?

Nog vorige week, neen eigenlijk is dit verhaal begonnen een 2-tal weken geleden toen ik een mailtje gekregen heb van een zekere Nele die een afgestudeerde Japanologe bleek te zijn die in Japan werkt voor een bureau dat de organisatie organiseert van delegaties vanuit België en Nederland (of was het Europa of heel de wereld?) in Japan. Dan heb ik het over meetings, hotels, lunch en dergelijke meer. In die mail vroeg ze of er iemand geïnteresseerd is in een baito (arubaito, arbeit, jobke) waarbij ge een Nederlander van de ene meeting naar de andere meeting moest begeleiden. Alles werd voor u voorbereid en het ‘salaris’ bleek ook wel in orde te zijn.

Michael was best wel geïnteresseerd om een centje bij te verdienen en heeft dus gereageerd. En het feitelijke gebeuren was dan vorige week.

Deze Hollander (om zijn gegevens privaat te houden en nog meer omdat jullie er nu eenmaal geen zaken bij hebben) ga ik om het gemakkelijk te maken ‘Dirk’ noemen. Was hier om te onderzoeken hoe ver de Japanners staan op het vlak van nano-technologie, en meer wat de Japanners willen hoe Dirk en zijn bedrijf hun product aanpassen. Dus uitzoeken wat de Japanse markt verlangt van Dirk’s bedrijf. Best wel interessant! Ook voor mij want keer op keer ben ik mee binnen gevraagd op de meetings. Hoewel ik er niets van begreep (het was allemaal in het engels, maar ik weet nu eenmaal niet erg veel over nano-technologie…) was het toch een goei ervaring om gewoon al te zien en mee te maken hoe de formaliteiten in de praktijk gebeurt. Ik had het al gezien bij de les ‘business Japanese’, maar dat is op foto’s en dus niet erg praktisch… Dus ik heb me goed geamuseerd. Dirk zelf dan was een erg aardige en intelligente kerel. Zelf hebben we ook kaartjes geruild voor in het geval dat zijn bedrijf serieus voet weet te zetten in Japan en ze bijgevolg dus ook iemand nodig hebben die de taal en cultuur een beetje onder de knie heeft.

Om dan toe te komen bij het loon. Wel beste mensen, neem een getal wat ge denkt dat ik wel zou verdienen om een ‘director R&D’ anderhalve dag lang, van plek 1 naar plek 2 te begeleiden, en vermenigvuldig dat met 4. Ik ga er nu geen getal op plakken, maar ik kan u wel zeggen dat het nen heeeele schone deal is. Zeker een die bewijst dat niet alle Hollanders gierigaards zijn…

Verder zijn er nog 2 foto's die ik heb gemaakt, waar ik even wat commentaar bij wil geven. Een is van een cartoon dat geschreven staat in een cartoonboekje (The return of Tettenman) dat ik van een zeer goede vriendin, Tessa, heb gekregen:

Vooral het laatste zinnetje 'Hoe schattig', deed mij enorm hard denken aan de Japanse jeugd, met in het bijzonder de vrouwelijke helft van diezelfde jeugd. Alles in het leven moet schattig zijn. Hoe ernstig een situatie ook is, zoals hier erg mooi is afgebeeld. Deze situatie zou hier wel eens realiteit kunnen zijn!!! :-)

Een tweede foto is van een campaigne die wereldwijd wel wordt gehouden, maar die vooral in Japan wel meer mag gedaan worden. Het artikel stond in de Japan Times op woensdag 2 mei.

In Japan heerst er dan ook een erg tekort aan fysiek contact tussen personen van verschillende sex (buiten dan de overvolle treinen tijdens de ochtend en avondspits). Ongelooflijk dat zelfs een vriendschappelijke knuffel als ze mekaar al maanden niet meer hebben gezien, of als iemand een schouder nodig heeft om op te huilen, nauwelijks of niet wordt gedaan. Vanzelfsprekend heeft dit een averechts effect die dan mannen naar de mannen pusht (en ik neem aan ook de vrouwen naar de vrouwen, al heb ik daar geen ervaring in...) en zo een behoorlijk homo'rige samenleving ontstaat, waar mannen zelfs mekaars rug beginnen te wassen in het gemeenschappelijk bad, of waar mannen op mekaar beginnen liggen in parken en grasperkjes (fake of niet...)

Dit gezegd zijnde, kan ik weer gerust mijn bed in kruipen!

Gegroet beste aardling,

Mig

De laatste tijd...

2007-05-16T16:17:00.000+09:00

Beste mensen,

Verklaar mij zot of prijs mij de hemel in, doe wat ge wilt, maar ik ga mij keihard inzetten voor een examen (waar ik potverdekke nog een dikke 15 euro voor heb betaald) om mijn kennis van de Japanse tekens te testen. De 漢字検定 (kanji kentei) genaamd, is onderverdeeld in levels, en degeen waar ik voor ga streven is level 5, wat wilt zeggen dat ik op 10 juni getest wordt of ik de volle 1006 tekens kan lezen, schrijven en of ik het gebruik ervan in een zin weet. Ik kan u melden dat dit een serieuze uitdaging is, maar ik ga ervoor. Ik zal niet rusten vooraleer ik ze allemaal ken. Ik ga slagen op dat examen. Punt!

Voor de mensen die willen weten wat ik de laatste dagen/weken nog heb uitgestoken, kan ik vrij kort zeggen dat ik niet al te veel heb gedaan wat vermeldenswaardig is. Door de week komt het erop neer dat ik naar de lessen ga, de lessen voorbereid, studeer, teksten lees die handig zijn voor mijn eventueel thesisonderwerp, luier, en frisbee speel op het fake-grasveldje op de campus. Verder ben ik ook aan het oefenen voor mijn volgend kalligrafisch meesterwerk. Blijkbaar veel moeilijker dan ik had verwacht, maar ja, daar is dan de oefening voor he!
Ik het weekend is het dan andere koek. Dan ga ik op het gemak ene drinken met de vriendjes en de vriendinnetjes, jap als vreemd; en de volgende dag kater ik uit.

Dus, niet al te veel spannends voor de buitenwereld, maar wel boeiend voor mezelf. Laten we even de egoïst uithangen he...

Gegroet,

'De-dra-naar-huis-komende' Michael

Voor de geïnteresseerden!

2007-05-09T23:53:00.000+09:00

Flight Number: LH741
Departs:
09:55, Saturday, July 28, 2007 Osaka - Kansai International, Japan
Arrives:
15:05, Saturday, July 28, 2007 Frankfurt - Frankfurt International, Germany (Terminal 1)
Airline:
Lufthansa (LH)
Aircraft:
Airbus Industrie A340-600

Flight Number: LH4586
Departs:
17:15, Saturday, July 28, 2007 Frankfurt - Frankfurt International, Germany (Terminal 1)
Arrives:
18:10, Saturday, July 28, 2007 Brussels - Brussels National, Belgium
Airline:
Lufthansa (LH)
Aircraft:
Airbus Industrie A320-100/200

Total Travel Time: 15:15

Ik denk dat hier alles mee is gezegd...

Gegroet

Japan, een racistische cultuur?

2007-04-26T01:10:00.000+09:00

Gegroet,

Vooraleer ik begin met mijn relaas, wil ik aan iedereen duidelijk maken dat wat hier gezegd wordt een zeer persoonlijke analyse is van wat er gebeurd is in mijn leven de laatste weken. Ik ben in elk geval geen racist die probeert te kakken op een ander ras, maar iemand die de gebeurtenissen een beetje beter onder de loep wilt nemen. Wat er gebeurd is, is dan ook iets waar ik mij behoorlijk wat vragen stelde over de Japanse samenleving, en dan meer in het bijzonder de samenleving in mijn eigen dorm 'Shuurei-ryou' (die er zo zijn eigen regeltjes op nahoudt).

Wat is er gebeurd? Wel, het was al erg vroeg duidelijk dat de dorm waar ik momenteel in leef, niet echt een fijne sfeer is om in te vertoeven. Ge moet de vorige blogs er nog maar eens bijnemen om duidelijker te weten wat ik bedoel (de zaak Keishi, en de belachelijke regels die ineens geimplementeerd werden...). Maar wat er onlangs is gebeurd, verslaat alle verbeelding.
Het is eigenlijk allemaal begonnen op het moment dat wij, de buitenlander, niet echt tevreden gingen met de nieuwe regels dat we na 10 uur niet meer op iemand anders' kamer mochten komen en dat na 10 uur het bad in de noord-vleugel niet meer gebruikt mocht worden (een derde was dat na 10 uu uw raam dicht doen als ge lawaai maakt op de kamer...), dit allemaal om lawaai-overlast te voorkomen. Er waren al wat klachten gekomen en er moest iets gedaan worden. Nu, wij waren er van overtuigd dat dit maar een druppel op de hete plaat zou zijn. Als er iets gedaan moest worden, dan is het wel de oorzaak van de klachten zoeken en die dan aanpakken... Alleszins, er was dus een meeting georganiseerd om er nog eens over te denken en om onze mening en ideeen te geven. Maar het was al snel duidelijk dat er niks ging veranderen en dat die meeting gewoon een fars was om ons zoet te houden. We hebben ons gedacht gezegd en erg productief geweest, maar daar hebben ze niks mee gedaan. Meer zelfs, vanaf dat moment is er nooit meer een meeting geweest voor ons (normaal elke maand!!! en dit was ergens rond november...)
Het gaat zelfs verder. Als ik mij ni vergis is er in december een festival geweest van de dorm. Een week lang zouden er dingen gedaan worden (sport en spel en optredentjes en dergelijke). Het frappante was dat wij, de buitenlanders, daar helemaal niks van afwisten. Door de wandelgangen klonk zelfs 2 dagen voordien, dat ook de buitenlanders een uur moeten vullen op het grote eindfeest (dat op het de 3de dag van de week plaatsvond). Daar hebben wij dan natuurlijk ons 'gat' aan geveegd. Als ge ons er ni bij wilt, dan moet het voor ons ook niet he...

Hier is dus de eerste irritatie begonnen. Toen vond ik het nog ni echt een 'big deal' omdat de mensen zelf vriendelijk bleven en zich er zelf ni veel van aantrokken. Maar onlangs is er iets gebeurd wat bij mij toch wel een erg sterk gevoel van ongenoegen en zelfs van stevige irritatie naar boven deed komen.
In Japan begint het nieuwe jaar in april. Dus de nieuwe Japanners komen ook aan en worden direct zwaar onder de schoen gedrukt van de 2de, 3de en 4de jaars. Respect moeten ze tonen op een behoorlijk belachelijke manier (ik kan het woord 失礼します ni meer horen!!!). Zelfs belachelijk in Japan, volgens Japanse moderne waarden en gebruiken. Voor deze eerstejaars werd er een welkomsfeesje gehouden. Hier begint het, wij wisten van niks tot 10 minuten voor de eerste speech zou gegeven worden. Er was ook eten inbegrepen, dus er zou geen eten worden geserveerd in de dorm. Reden te meer dat we al vrij pissig waren dat er ons niks werd gezegd. Nu, hier begint de frustratie pas. Bleek nu dat de eerstejaars hier getrakteerd werden door de ouderen. En dat de volgende dagen de eerstejaars persoonlijk bij elke oudere zichzelf moest gaan voorstellen, en hen moest bedanken voor deze traktatie. Logisch denk ik dan.
De manier waarop dit gebeurde was dan weer niet erg logisch. Wij werden, letterlijk, genegeerd! Wij hadden niet betaald (we wisten er in de eerste plaats al niks van), dus aan ons moest geen aandacht besteed worden. Als dat zo in de lounge of in de cafetaria is, geen probleem. Maar als ze de kamer binnen komen en door mijn gedeelte lopen om mij dan de rug te keren en zich voor te stellen aan mijn room mate en dan gewoon weg te gaan, dit 30 keer, dan begint de irritatie toch vrij hoog op te lopen. Het wordt zelfs nog gortiger als de eerstejaars vragen "hebt ge betaald voor het eten" en ge zegt nee, da ze niks meer zeggen en u de rug keren. Ik was gedegouteerd!

De vraag is nu: Wat moeten we daar nu van denken? Ik ben er zeker van dat als ge dezelfde situatie in Amerika met de Afro-Amerikaan, of in België met de allochtoon bekijkt, dan moogt ge er zeker van zijn dat er sprake is van racisme. Vandaar heb ik de definitie eens opgezocht van racisme: "het uiten van minachting, vijandigheid of haat van het ene ras jegens een ander, voortkomend uit een gevoel van meerwaarde" (www.vandale.be). Gezien dit voorbeeld, denk ik dat het niet erg onjuist is, en tevens erg jammer is, om te zeggen dat er inderdaad een zekere grond van waarheid zit in mijn bescheiden mening. De vijandigheid en haat gaat een beetje ver, maar minachting was zeker aanwezig. Daar moet ik zelfs geen uitleg bij geven... Als 120 van de 142 weet hebben van een welkomstfeesje en de 22 andere (niet geheel ontoevallig allemaal buitenlanders) links worden gelaten, kan ik gerust zeggen dat wij 'niet gewenst' waren.
De vraag blijft dan of dat gevoel voortkomt uit 'een gevoel van meerwaarde'? Voelt een Japanner zich superieur tov een niet-Japanner? In eerste instantie zou ik zeggen van 'neen'! a) Japanners (toch de mensen in mijn buurt, Kansai) zijn heel erg vriendelijke mensen die als er een probleem is toch altijd bereid zijn om te helpen. b) Ze komen met u praten en zijn op zijn minst in u geïnteresseerd.
In tweede instantie kan ik deze dingen ook zien in hun nadeel. Want (en ik denk dat het internationale Tokyo daar een uitzondering in kan zijn) a) als de vriendelijke Japanner u komt helpen met een probleem, dan twijfel ik eraan of dat is uit altruïsme of uit het gevoel van 'we zullen die hulpeloze buitenlander eens gaan helpen, zo zielig als hij is'. Ik denk dat wat ik hier zeg voor vele mensen vrij bekend in de oren klinkt.
Een Japanner en tevens goede vriend van mij heeft mijgezegd dat hij zo een dingen (zelfs in Kansai) nog niet heeft meemaakt (waardoor we dus kunnen zeggen dat Japanners hun eigen en een ander ras dus zeker anders behandelen).
En b), de overgrote meerderheid van de Japanners die spontaan met u komen babbelen, doet dit niet uit interesse in u, maar om hun eigen Engels te kunnen oefenen (wat meestal veel te slecht is om effectief te babbelen waardoor we na de zelf-introductie overschakelen naar het Japans, waarna de meeste Japanners na 5 minuten het dan ook opgeeft en vertrekt). Dat dat de reden is, is niet mijn eigen opinie die voortvloeit uit het gesprek, maar komt van het letterlijke 'I want to be your friend because I want to speak English'...
Hetgeen ik hiermee wil zeggen, is dat ze wel open zijn, maar dat dat niet is uit symphatie of interesse. Het is oftewel uit medelijden, oftewel uit egoïsme. En in zekere zin is er, vind ik dan, sprake van een gevoel van meerwaarde tov de 'hulpeloze buitenlander die toevallig Engels kan waar dan gebruik van gemaakt kan worden'.

Natuurlijk moet ik erbij vermelden dat ik hier erg sterk veralgemeen, en dat dit natuurlijk niet op iedereen van toepasing is. Mensen die ik hier als vriend beschouw, kan ik niet meer onder die noemers plaatsen, maar helaas moet ik er wel bijzeggen dat die vriendschap begonnen is onder die noemer. Door elkaar te leren kennen (in welke taal dan ook) is er dan uiteindelijk een vriendschap ontstaan, die nu (gelukkig) sterk afwijkt van deze veralgemening.

Het woord racisme zou dus in theorie gebruikt kunnen worden, ware het niet dat de betekenis van het woord zeker en vast ook cultuurgebonden is, dacht ik. Volgens de Japanse versie van Wikipedia is racisme 人権差別 het volgende "人が自らとは異なる人種、民族に対して形質的差異をもって差別すること" wat 'elke vorm van discriminatie' betekent, 'die gericht is naar verschillen in vorm en karakter van een volk die verschilt van uw eigen'. Dus zelfs volgens hun eigen definitie (als ik zo vrij mag zijn om Wikipedia een volwaardige encyclopedie te noemen) zijn deze gebeurtenissen (of toch alleszins de laatste gebeurtenis) 'actes of racisme'. Het feit dat alleen de buitenlanders niet uitgenodigd zijn, heeft alles te maken met discriminatie van mensen die anders zijn als uzelf.

Nu, het zou een te snelle conclusie zijn moest ik alleen deze gebeurtenis in kaart brengen. Ik ben dus met deze situatie naar erg veel verschillende mensen gegaan en hun bescheiden mening gevraagd over de situatie (natuurlijk mijn eigen afkeuring niet vermeldend) en buiten 1 iemand, is ieders mening dat dat gecategoriseerd moet worden onder 'cultuurverschil'. En als ik dan zeg dat ik daar niet mee akkoord ga, en de situatie omkeer naar Belgische of Amerikaanse standaard (dus met de Belg of Amerikaan als 'Japanner', en de allochtoon of Afro-Amerikaan als 'buitenlander'), dan is het antwoord dat we 'het zo niet mogen zien. De denkwijze van Japan en de denkwijze van de rest van de wereld is niet hetzelfde. Ge moogt het een niet zonder meer in het andere plaatsen.' Om een of andere reden heb ik moeilijkheden om daar akkoord mee te gaan. Maar ze bleven allemaal bij hun standpunt 'cultuurverschil'.

Het is misschien een soort van excuus om dit gebeuren een beetje mee te verantwoorden (gezien kritiek op een Japanner, er een is op alle Japanners... er blijft een soort groepsgevoel, denk ik), maar ook al is het zo, dan bewijst dit eens te meer dat er iets niet pluis is met deze Japanse cultuur. En dat daar helaas uitingen van zijn waar wij als buitenlander 'gedegouteerd' van zijn.

Natuurlijk wilt dit niet zeggen dat ik de Japanse samenleving haat en hier zo snel mogelijk weg wil. Ik wil alleen erg maatschappijkritisch blijven en niet zomaar alles slikken zonder eerst te knabbelen. Het blijft een zeer interessant land om in te vertoeven, waar wij in het Westen nog veel kunnen leren. Maar ik kan duidelijk ook het omgekeerde zeggen. Er is voor de wereld nog veel werk voor de boeg !!!

Ik hoop dat ik even erg controversieel ben geweest en natuurlijk is elke mening die zowel niet als wel akkoord gaat met mij, meer dan welkom!

Gegroet,

Michael in Osaka, Japan

PS: maar als er een ding is waar ik wel heel erg zeker van ben, dan is het wel het feit dat het leven in de dorm waar ik nu leef, geen fijne sfeer is om in te vertoeven. Belachelijk en erg vervelend (buiten dan de WC's met sproeier en het bad...). Mijn raad voor de kapitaalkrachtige toekomstige Kandai-student: verhuis zo snel mogelijk! Ge zijt echt beter af...
Tenzij ge stalen zenuwen hebt en u van nergens iets aantrekt. Dan hebt ge geen probleem... ik helaas, ben zo niet.

Jaja, veel te lang geleden...

2007-04-16T13:51:00.000+09:00

Gegroet beste allen,

Het is een hele tijd geleden dat ik nog iets van mij heb laten horen, en ik wil u mededelen dat ik nog steeds leef! Dat als eerste. Als tweede wil ik kwijt dat die maand samen met Saartje in Vietnam superchemiefantaweldigeindefabelozig was! Waarschijnlijk (zeer zeker!) de plezantste maand in mijn leven! Na een half jaar zonder mijn liefste, was het samenzijn nog fijner als ooit tevoren, en dat hebben we goed gemerkt ook. Die maand is voorbijgevlogen! (en allemaal te lezen op de blog van de 3 avonturiers.

Excursie naar de Japanse overheid

Vlak voor ik vertrok ben ik op eendaagse trip gegaan naar Tokyo met Akira (een kerel die ik op de liftreis heb ontmoet en die in een ministerie werkt). Hij heeft mij rondgeleid in de overheidsbuurten en we zijn zelfs binnengegaan in het ministerie van economie (waar we een gesprek hadden van een uur lang ofzo over mijn eventueel thesisonderwerp 'administrative guidance', met een van Akira's vrienden van vroeger), dan zijn we naar zijn eigen ministerie gegaan en weer met enkele collega's gebabbeld. Als laatste was de trip naar het parlement, waar ik door een vriend van hem persoonlijk ben rondgeleid door heel het gebouw en waar we samen gelunched hebben. Dit was zonder meer een geweldige ervaring! En daarenboven is mijn (theoretische) kortzichtige kijk op 'administrative guidance' toch een pak verbreed geworden door de verschillende punten die er bij komen kijken, waar ik nog helemaal niet aan gedacht had. Een beter praktisch zicht op de zaken. Geweldig! (het klinkt allemaal wat vaag, ik weet het, maar als ik het allemaal moet uitleggen, dan is mijn thesis al zo goed als klaar)
De avond afgerond met een pintje met de vrienden in Tokyo!

De lessen beginnen terug!

Dan een heerlijk maandje in Vietnam, en terugkomen in het (eenzame) koude Osaka. Daar hebben ze er ook geen gras over laten groeien. Nieuwe plaatsingstest en het (reeds lang voor die test besliste) resultaat is 'level 4 en 5'. Beetje ontevreden over de level 4, maar blijkt nu uiteindelijk dat level 4 moeilijker en beter is dan level 5 door de betere leerkrachten. Dus mijn studiepakket van dit semester is geworden: ingeschreven: japans level 4 en 5, business japanese, japanse geschiedenis (waar we slechts 3 onderwerpen behandelen: comfort women, pearl harbour en hiroshima) en een recht-seminarie met de japanse studenten samen (dus volledig in het japans...). Niet ingeschreven doe ik ook nog japans level 6, japanse geschiedenis (zelfde les als de ingeschreven, maar dees is dezelfde inhoud, maar gegeven aan japanners in het japans, dus dan ken ik de manier van discussieren en tegelijk hun mening over toch wel gevoelige onderwerpen...), en het 2de deel van japanse politiek (wat ook administrative policy inhoudt, mijn thesisonderwerp...).
Verder ga ik ook nog Nederlandstalige les geven aan de 2 Kandai-studenten die volgend jaar naar Belgie komen, Daiki en Mitsui.
Dus we kunnen weer veel bijleren dit semester! Woehoew!

De bloemetjes (flower power :), jaja ik ben een waaghals!)

Even vermelden dat de kersenbloesems vorig weekend en het weekend ervoor in volle bloei stonden, en dat heeft geleid tot picknicken onder de bomen (花見, hanami) met veel bier en vertier (en een enkele naakte, dronken jap); en tot een uitstapje naar Kyoto, Arashiyama met heel mooie foto's tot gevolg. Die volgen later nog wel!

Hier ga ik het bij laten tot nu toe, het is een beetje korter als anders, maar ik heb niet zoveel tijd (en goesting) om nog eens 19 blz te besteden aan 1 blog　：）. De volgende blog gaat een zeer controversiele zijn, het gaat gaan over de vraag: "Is de Japanse cultuur racistisch?"
De dorm heeft zich weer van zijn beste kant laten zien en ik wil dit gebeuren even uitleggen en analyseren. Wordt plezant!

Gegroet,

Michael, (helaas) terug vanuit Osaka, Japan

Excuus!

2007-02-28T14:46:00.000+09:00

Excuus voor het rommeltje hier... Blogger is even niet mijn beste vriend geweest. Als ik de blog opende kreeg ik een foutmelding die heel internet afsloot. Dus heb ik mijn lange blog in 3 moeten verdelen om zo hopelijk de problemen op te lossen. Ze zijn ook niet echt in volgorde, maar dat is makkelijker voor jullie om ze in juiste volgorde te lezen dan voor mij om nog eens de hele rotzooi door te moeten gaan... Er staat ook maar 1 post op de main page. Het best is blog per blog aan te klikken in de linkerbalk. Nogmaals mijn excuses...
De 2 comments heb ik niet kunnen lezen en zijn in de strijd verloren gegaan. Waarvoor mijn excuses, maar jullie zijn nu eenmaal veel te snel!

Gegroet

West-Japan in 44 liften (deel III)

2007-02-28T14:35:00.000+09:00

Dag 11

Eindhalte vandaag zou Beppu zijn. Beppu staat bekent om zijn onsen. Een onsen is een warmwaterbron die gebruikt wordt om in te baden. En aangezien Japan een echte bad-cultuur heeft, zijn onsen dan ook echt razend populair en zeker de moeite om heen te gaan. Aangezien ik sowieso al zeer houdt van het Japanse bad, leek deze stad een beetje een paradijs op aarde!
Dezelfde weg naar dezelfde PA als voorheen maar een andere richting uit deze keer. Aan de splitsing ipv Zuidelijk, moesten we nu Oostelijk. Lift 32 was van een erg knappe jonge dame in een ‘brooddoosauto’ (een als brooddoos geblokte auto) die ons een 40 km verder heeft gebracht tot de SA vlak voor de splitsing. Van daaruit hebben we een rechtstreekse lift versiert, Lift 33, helemaal tot in Beppu. Het was een rijke salary-man die voor een avond naar zijn ouderlijk huis terugkeerde. Een zeer toffe, vriendelijke kerel die blijkbaar niet veel zin had om naar huis te gaan. Hij heeft ons tot in Beppu gebracht, en hij heeft ons onderweg meegenomen naar een aantal toeristische plekjes in en vlak buiten Beppu. Zoals een SA met een prachtig zichtje over de stad. Opmerkelijk zijn de ontelbare rookpluimen die uit de stad komen. Rook, ik denk eerder een soort stoom. De plek waar de aarde stoom aflaat, is Beppu. Echt wel een sjiek zicht. Daarna zijn we op die aardstoom gestoomde eieren en pudding gaan eten, en dan heeft hij ons nog een onsen getoond die gewoon buiten in de heuvels ligt en waar iedereen vrijuit naartoe kan gaan. Gewoon in een of ander veld, omringd door heuvels is er een rivierke met bovenaan een meer van om en bij de 3 m op 2 m waar blote mensen in lagen. Er was dan een klein schuurke naast gebouwd om kleren en handdoeken te leggen. En wij kwamen daar dan de toerist uithangen. Daarna wou hij ons dan naar het jeugdhotel brengen dat we hadden gevonden in de heilige boek, maar dat bleek niet meer te bestaan. Ramen en deuren waren dicht, en het licht was uit. Het uithangbord was zelfs verdwenen, dus waarschijnlijk failliet ofzo… Alleszins zaten we weer met de gebakken peren. De man had natuurlijk nog wat connecties in de stad en wist een plek waar we terecht konden. Deze plek, manman, was een erg sjiek hotel dat sowieso boven ons budget was. Nu, we hadden wel duidelijk gemaakt dat we studenten waren en ons budget voor een kamer niet al te hoog was. Toen hij het aan het regelen was moesten wij in de salon wachten en daarna werden we naar onze kamer gebracht. Die was onbeschrijfelijk eigenlijk maar ik ga toch een poging doen… We kwamen binnen en we zagen een pompbak en de WC en een schuifdeur. Die open gedaan en een erg sober kamertje kwam tevoorschijn. Ik dacht eerst dat dat de kamer was en dat die deur die ik nog zag de kast was met de futons. Niks ook ni! De deur leidde naar de echte kamer. Een japanse stijl kamer en gigantisch ruim, met bloemschikking en kalligrafiewerken aan de muur als versiering en een eigen veranda. Als we weg zijn om te eten, dan komen ze hier de futons leggen (die we normaal gezien zelf moeten leggen…), de futonshiki noemen ze het, en de volgende morgen zou het ontbijt op bed worden gebracht. Wat moet hier het prijskaartje wel niet van zijn??? 15000 yen voor een nacht. De man had al 10000 yen betaald en we moesten met z’n tweeën nog 5000 bijleggen en dan is het in orde… Een prachtig voorbeeld van de Japanse vriendelijkheid. Iedereen die mij nog durft zeggen dat liften in Japan onmogelijk of gevaarlijk is, lees dit dan nog maar eens en verander uw mening!
Dit voorval hebben we gevierd met een yakiniku (binnenhuisbarbecue). Ge kunt niet in zo een hotel zitten en niet navenant gaan eten he… Na het eten een plons in de onsen van het hotel en dan op het gemak een thee’ke gedronken en gaan slapen.
Nog wel grappig om te vermelden is dat iedereen erg verbaasd is als ze hoorden dat Hilde en ik niet samen zijn. Als vrienden slapen mannen en vrouwen apart. Alleen samen als ge een koppel zijt. Dus daar in dat hotel werd ons, als vanzelfsprekend, het gezinsbad aangeboden om samen te baden. Vreemd toch hoe die gewoontes verschillen…

Dag 12

Het ontbijt was schitterend, maar veel te vroeg. Dus na het ontbijt hebben we nog ff geslapen tot het tijd was om uit te checken. We wilden nog een dagje in Beppu blijven om wat de toerist uit te hangen, maar dan hadden we een slaapplaats nodig. Die hebben we gevonden (waar we ons al veel meer op gemak voelden) en dan zijn we gaan gaan toeristen. Er zijn 2 soorten warmwaterbron in Japan. De onsen is al gekend. De jigoku (letterlijk: hel) is een warmwaterbron die te heet is om in te kunnen baden. Voetbaden is in sommige nog wel doenbaar. Het water van zo een meer is tegen de 80 à 90 graden en door chemische dingen hebben al die meerkes zo hun eigen specialiteit. Zo is er een wit meer, een rood meer, een hemelsblauw meer,… en daarbuiten nog een soort van geiser die om de 25 minuten een 10-tal minuten 20 meter hoog spuit. Echt wel coole dingen daar. Schandalig wel dat mensen voor natuurfenomenen geld vragen om het te kunnen gaan bezichtigen. Bende afzetters! En ik heb het ze allemaal gezegd ook! In het Nederlands bij het buitengaan weliswaar, maar toch ik heb het gezegd!
Daarna zijn we teruggegaan om te eten en om onze badspullen te gaan halen om helemaal weg te zinken in een onsen’tje in Beppu. We hadden een flyer gekregen van Hyoutan-onsen, en het zag er geweldig goed uit. En dat was het ook. Begonnen met een zandbad. Letterlijk, ge graaft uzelf in zoals ge da vroeger deed op het strand. Dat zand is warm van de stromen die er onderdoor lopen. Heerlijk effect! Daarna waren de echte baden aan de beurt. Een rotsbad, een kruidenbad, een buitenbad, een stoombad en een bad waar er van 5 meter hoogte een straal van 3 cm doorsnede naar beneden valt. Heerlijk! En allemaal superwarm water. Fantastisch gevoel!
De terugweg was dan weer een beetje vreemd. De laatste bus was blijkbaar al om 22u. die hadden we dus gemist dus hebben we een uur gewandeld naar het dichtstbijzijnde station. Tevergeefs, de laatste trein om 23u. Dus de enige oplossing was de taxi. Amai, het gevoel dat we eigenlijk in een boerengat zitten was ineens aanwezig. Blijkbaar zijn we al gewoon geworden aan het feit dat treinen om de 5 à 10 minuten rijden op elk moment van de dag tussen 5u en 00u. Dat gaat terug aanpassen zijn in België…
Terug in hartje Beppu hadden we terug honger en het enige buiten de convenience stores (die 24 op 24, 7 op 7 open zijn; letterlijk!) dat nog open was, was een takoyaki winkeltje. Takoyaki is Osaka-specialiteit en zijn ballen deeg met inktvis erin. Heerlijk lekker! Daar hebben we nog eens een cultuurshock meegemaakt. Achteraf gezien wel logisch, maar op dat moment leek het ons het beleefdst om te doen. Maar ik zal het eerst vertellen… Wij waren de laatste klanten en we vroegen de regular. Dat zijn 10 ballen met saus. Nu hij had nog 16 ballen liggen en wou sluiten. 6 ballen krijgt ge toch ni verkocht en nieuwe ballen maken zat er niet meer in. Dus had hij een optie om die oftewel weg te gooien oftewel aan ons geven. Hij vroeg niets en begon gewoon die ballen allemaal in te pakken. En hij vroeg er niks extra geld voor. Op dat moment leek het ons wel vriendelijk om gewoon iets meer te betalen en het wisselgeld niet terug te nemen. Dat was voor hem een belediging. Zijn gelaatsuitdrukking vergeet ik nooit meer. Voor een service betaalt ge niet! Dat is een geste van de man naar de klant en dan klopt het niet om daar geld voor te krijgen. Gevolg was dat hij mijn arm vast nam en het geld mij in de hand drukte. Dat weten we dan ook alweer…

Dag 13

De dag dat we Kyuushuu inruilen voor Shikoku, een 3de van de 4 grote eilanden. We zouden de ferry pakken vanuit Beppu naar Yawatahara en van daaruit liften naar Kouchi, zuidelijk in het midden van Shikoku.
De ferry was grappig. Ge zoudt stoelen verwachten om op te zitten, nee hoor! Niet in Japan! Een aantal met tapijt bedekte vlakken om daar dan op de grond te zitten. Was wel gezellig! Ik heb daar goed geslapen.
Wat in Shikoku wel snel duidelijk was, is dat ze daar nog niet echt klaar zijn voor de liftende gaijin. Weinig mensen die stoppen, veel mensen die vaart minderen om eens goed te kunnen kijken en wijzen naar de liftende gaijin. Wie is er dan de vreemde?
Nu, uiteindelijk is het de aanhouder die wint. Er stopt altijd iemand! En als iemand stopt, dan is dat meestal ook een erg vriendelijke mens. Zo ook meer dan duidelijk in Shikoku! Lift 34 was van 2 vrouwen die ons helemaal naar een oprit van de autostrade gebracht hebben, om dan zelf tot de beslissing te komen dat deze niet goed is om op te liften (hoewel de plek ideaal was…) en dat er een pak verderop (verder weg van ons doel) een veel betere plek was om te liften. Onderweg hebben ze ons alles verteld over een bekende schrijver die daar heeft gewoond. Hij is bekend, maar mijn interesse in Literatuur in het algemeen is al niet van een hoog pitje, dat ik de naam niet meer weet. Ik kende hem wel, alle ik had er al van gehoord… De plek waar we werden afgezet was levensgevaarlijk. Ze hadden gelijk over het feit dat er veel auto’s voorbijkomen (lees: voorbijrazen) maar plek om veilig te stoppen was er niet, de pechstrook van welgeteld 1 meter buiten beschouwing gelaten. Het veiligste plekske dat we vonden genomen en onze liftreis verdergezet.
Het is uiteindelijk dan weer gelukt. Een vrouw deed teken dat we verder moesten gaan en om de bocht moesten gaan om veilig te kunnen instappen. Het was veilig, maar ge moest gevaarlijke toeren uithalen om nog op de autostrade te geraken. Dat was niet nodig, want Lift 35 nam geen autostrade. Op ons plaatje stond Matsuyama, een tussenstation om uiteindelijk in Kouchi te geraken. Deze vrouw ging naar Matsuyama maar vond dat de autostrade te duur is (zei de vrouw die in een nieuwe auto rijdt die op water loopt en bijgevolg peperduur is!!!). Ze begreep ook niet echt dat we helemaal niet in Matsuyama moesten zijn want ze bleef maar vragen waar in Matsuyama we zouden slapen.
De vrouw was een bejaarde praatzieke vrouw die iemand nodig had om tegen te spreken. Lees het niet verkeerd he! Ik zei niet ‘met’! Ik zei ‘tegen’… Het was verre van een conversatie. Monoloog is een beter woord. En die hare bebber heeft geen 5 minuten stilgestaan. Ongelooflijk! En ze wou ons alles laten zien wat er tussen Matsuyama en Yawatahara te zien valt. Toegegeven, het kabukitheater in Uchiko was echt wel de moeite! Maar de rest was rotzooi. En het gedacht dat ge nog tot in Kouchi wilt geraken, deed niet veel goed met uw zenuwen. Een rit die normaal gezien een half uurke zou duren over de autostrade, heeft 3 uur en een klets geduurd in een auto met een praatzieke vrouw die niet kon autorijden. En die de hele tijd de GPS aan het negeren was. ‘ze kende de weg beter’ zei ze dan. 3 keer verkeerd gereden… Jaja, ma we zijn wel ergens in Matsuyama aan een oprit van de autostrade geraakt, nog erg ver weg van ons doel. En het schemerde al… Daar hebben we echter niet lang gestaan. Lift 36 was een tandarts die ons tot vlak voor de splitsing heeft gebracht. Gezellige man, maar veel zin in babbelen (vooral luisteren…) hadden we niet meer. Toch ons best gedaan en er een toffe rit van gemaakt. Toen we in de PA stonden om naar Kouchi te liften was het ondertussen al donker geworden en de meeste auto’s moesten niet naar Kouchi maar naar Takamatsu. Wij wilden absoluut naar Kouchi zodat we het er toch op gewaagd hadden. Jammer genoeg kwam er geen respons op. Niemand moest naar Kouchi, en er was al zo weinig volk. We besliste om nog op 5 auto’s te wachten en als er dan niemand stopt, dan zouden we toch richting Takamatsu moeten gaan. En de 5de auto stopte! Lift 37 was een man, Matsutani Akira, die helemaal naar Kouchi moest gaan. Hij werkt in het ministerie van binnenlandse zaken en media (soumushou) en is sinds 2 jaar van Tokyo naar Kouchi overgeplaatst. Daar woont hij sindsdien. Hij was een erg intelligente kerel! Afgestudeerd op Toudai (beste universiteit van Japan, vergelijkbaar met Oxford, Cambridge, Harvard…) binnen de 20 beste van zijn jaar. Ongelooflijk!
Hij heeft ons dan helemaal tot de jeugdherberg gebracht en ons uitgenodigd om samen te gaan eten. We hadden gehoord van Katsuo no tataki, rauwe vis die een tijdje boven een vlem heeft gehangen en zo wordt opgegeten, en wilden dat gaan proberen. Wij zitten echter vast aan een budget, dat we niet al te duur kunnen gaan eten. Hij wist dat, we hadden het er over gehad. Hij heeft ons dan meegepakt naar een van de betere sushirestaurants van de stad, en de bestelling in eigen handen genomen. Ik heb me nog nooit in mijn leven zo vol gestoken met rauwe vis en andere rommel zoals viseieren, slakken en oesters ed. En die Katsuo no tataki was de beste viservaring die ik in mijn leven heb meegemaakt! Rauw vanbinnen en gerookt vanbuiten. Een perfecte, sublieme combinatie die ik zelfs lekkerder vind dan vlees. Als ik in een restaurant moet kiezen tussen een lekker lamskoteletje of die Katsuo no tataki, dan zou ik voor het laatste gaan. Echt waar! Heerlijk!
Wij mochten ons achteraf niks aantrekken van de rekening, en na ons voorval met de takoyaki, heb ik ook niet aangedrongen. Jammer voor hem, interessant voor ons was dat de ober aan tafel zei hoeveel het was. Een dikke 4000 yen de man. Ongelooflijk dat ge dat doet. Ik zou in België nooit van mijn leven een bende lifters trakteren op zoiets duurs! Ondenkbaar! En daarvoor zit ik in Japan en ik moet zeggen dat ik er wel van hou! Heerlijk!
Het was tijd om te gaan slapen en onze vriend Akira had voorgesteld om de volgende dag in de voormiddag ons een rondleiding te geven in Kouchi. Het kasteel, de zondagmarkt, het strand en hij zou ons daarna afzetten aan de oprit van de autostrade. Jazeker zijn we daar akkoord mee gegaan!

Dag 14

Dus die ochtend om 9 uur ofzo stond Akira aan de deur en zijn we naar het kasteel gegaan. Het was zondag en dan is er blijkbaar nogal wat toerisme in Kouchi. Gevolg is dat er zelfs, gratis, Engelstalige gidsen ter beschikking waren. Fijn zo!
We hadden wel al vrij veel kastelen gezien tot dan toe, dat dees nu niet echt zo geweldig meer was. De gidsen geven wel een meerwaarde aan het gebeuren. Grappig was ook dat Akira perfect engels blijkt te kunnen spreken. Geen woord dat hij ooit gezegd heeft tegen ons in het engels en met die gids begint hij ineens in het perfect engels den uitleg te geven van dingen die de gidsen zelfs niet weten. Nu bleek dat hij dat engels allemaam zelf heeft geleerd. De basis grammatica in school, maar ze leren hier niet spreken. Dat heeft hij op zijn eentje geleerd. Zoals ik al zei een erg intelligente kerel van wie studeren en meer weten over iets een hobby is. En hij zuigt het op als een spons. Geweldig.
Daarna zijn we een beetje gaan rondwandelen op de zondagmarkt, die al 300 jaar op dezelfde plek wordt gehouden op zondagvoormiddag. Was wel tof sfeertje.
Na de markt zijn we naar Katsurahama gegaan wat een strand is dat heel bekend is in Japan. Perfect om een tsukimi (gaan kijken naar de maan) te doen. Dan zijn we nog iets gaan eten en heeft Akira ons afgezet op de oprit van de autostrade.
Daar zijn we vrijwel onmiddellijk opgepikt, Lift 38, door een oudere man met zijn nog veel oudere moeder. Eindbestemming was Ikeda waar er ergens helemaal bovenop een berg een tempel is waar een jeugdherberg is ingebouwd. Dit leek ons wel cool, rustig om eens te doen. Die kerel moest daar helemaal niet zijn, maar had wel zin om op de terugweg naar huis, een klein tripje te maken naar de berg. Heel aangename vriendelijke mensen die niet konden geloven dat wij Japans konden.
De jeugdherberg was echt vlak naast een tempel, op hetzelfde domein. Het was een prachtige omgeving! Prachtig zicht! Alleen jammer dat die monnik en zijn vrouw liefst zo weinig mogelijk met ons in contact wilden komen. Ik voelde mij echt als een indringer in een leuk sfeertje die niet wordt geapprecieerd. Daar heb ik me dan niks van aangetrokken, en hun ook links laten liggen.
Daar op de berg hebben we het vooral erg rustig aan gedaan en genoten van onze laatste nacht weg van thuis. We misten Osaka wel een beetje en hadden ook wel goesting om naar huis te gaan. (jaja, Osaka is al een beetje thuis geworden…) Het is heel erg leuk, zo op vakantie gaan, maar het kruipt ook wel in de kleren.

Dag 15

Een lange, moeilijke trip naar huis stond op het programma. De monnik Lift 39 heeft ons afgezet aan de weg die naar Takamatsu gaat en weigerde ons af te zetten aan de autostrade omdat het volgens hem onmogelijk was. Nu, japanners vinden liften in het algemeen onmogelijk, en wij zijn overal weggeraakt in een vrij aannemelijke tijdsspanne, dat we zijn ‘onmogelijk’ niet echt geloofden. Hoewel er nog een splitsing is die het voor ons moeilijk maakte om een lift te vinden, zijn we er toch aan begonnen. En we kwamen al snel tot het besef dat het inderdaad erg moeilijk gaat zijn om daar de autostrade op te raken. Erg weinig auto’s en nog minder auto’s die interesse toonden in ons… Dus hebben we niet de koppigaard uitgehangen en zijn we naar de kleine weg gegaan om toch de raad van de monnik op te volgen.
Ook daar heeft het lang geduurd (in totaal die ochtend anderhalf uur!!!) vooraleer er een auto Lift 40 voor de 2de keer passeert en ons meeneemt. Een jong koppel zat erin die echt wel heel toffe mensjes waren. 27 jaar waren ze als ik mij goed herinner. Takamatsu staat bekend om zijn Udon (soort Japanse noedel) en in dat genre is er een restaurantje dat overal bovenuit steekt, en waar er zelfs een mensenrij van wel 150 à 200 meter staat aan te schuiven om daar te kunnen eten. Ze hebben ons dan getrakteerd op die inderdaad erg lekkere Udon, en ons na foto’s te hebben getrokken (zij stond erop… en deed ons beseffen dat dat ook wel tof zou zijn geweest als we dat ook hadden gedaan), hebben afgezet aan de oprit van de autostrade.
Van daaruit wouden we liften naar de Oonarutohashi, de 7 of 8ste grootste tuikabelbrug ter wereld en daaronder omdat de zeeengte zo smal is, komen 2 keer per dag draaikolken voor. Dat wilden we wel gaan zien en een auto met 3 salary-men Lift 41 hebben ons helemaal tot de ingang gebracht. Bleek dat we 2 uur moesten wachten vooraleer er iets zou gebeuren. Bon, dat hadden we ervoor over. Nu, de ijsjesverkoper had daar zo zijn eigen idee over. Hij zei dat als het geen volle of nieuwe maan is, er eigenlijk niets meer te zien is dan een iets wildere zee. Maar de draaikolken die zo bekend zijn, vinden niet plaats. Dus hebben we daar maar niet op gewacht en doorgegaan naar de oprit terug (anderhalf uur wandelen…).
Daar hebben we weer even gestaan vooraleer er 2 gekke vrouwen (waarom zijn gekke vrouwen altijd met 2? Lesbisch?) Lift 42 ons konden meenemen tot op de SA vlak over de brug. Van daaruit met Lift 43 helemaal tot de Awaji SA vanwaar ge een zicht hebt op de ‘Pearl Bridge’ ofte de ‘Akashi Kaikyou oohashi’, de langste tuikabelbrug ter wereld met zijn net geen 4 km. En inderdaad, dat zicht was de moeite waard! Het zou nog mooier worden als het donker is, maar dan zouden we van daaruit in het donker moeten liften wat wel eens een risico zou kunnen zijn… We hebben het er toch op gewaagd en het was zeer de moeite waard! Een prachtige brug! Foto’s zeggen genoeg…
Dan was het terug liften geblazen tot Suita SA. Dit was geen makkelijke! Alleen mensen die naar Kyoto of Nagoya gaan komen daar voorbij. En dan nog, er zijn 2 manieren om naar Kyoto of Nagoya te gaan: oftewel door de metropool Kobe-Osaka en het erg druk hebben; oftewel eromheen wat meer kilometers zijn, maar wel sneller is. En alleen de eerste methode is langs Suita SA. Dus we zouden al veel sjans hebben dat er mensen én naar Kyoto of Nagoya gaan, én dan nog eens die weg nemen, én dan nog eens ons willen meenemen. Gevolg was dat we er na een uur, nog steeds stonden en de moed een beetje aan het opgeven waren. Staan met een bordje bleek niet te helpen, dus misschien dat we het er toch op moeten wagen om mensen met Kyoto of Nagoya op de nummerplaat aan te spreken en zo een lift te fixen. Op het moment dat we onze rugzakken op onze rug hadden riep de man die aan het tankstation ons. Hij ging naar Nagoya en wou ons wel meenemen. Nu hij ging eromheen en dus niet zo goed voor ons. Wij wilden daar weg geraken en ik probeerde dus tot een of ander oplossing te komen met deze man. Ons eigen plan een beetje herzien ofzo. Ineens out of the blue zei hij dan dat hij er wel door zou rijden en ons in Suita SA af zou zetten. Heerlijk! Onze laatste rit was gesettled. Ware het niet dat op dat eigenste moment aan onze andere kant een auto stopte die ook Nagoya reed en sowieso erdoor ging gaan. Dan heb ik die 2 het onder mekaar maar laten beslissen en het is het koppel geworden dat er sowieso door ging rijden. Dus 2 keer, op het moment dat we het niet meer zagen zitten, is er de oplossing gekomen uiteindelijk! Fijn als het zo loopt!
Lift 44 en tevens de laatste lift, was met een man met zijn vrouw, waarvan de kerel geboren en getogen is in Suita, en daarom ons zo graag wou meenemen. Geen sprake van dat hij ons aan de SA afzet! Daar waar we moesten zijn, daar zou hij ons afzetten. Onderweg heeft hij ons eerst nog een deel van Osaka laten zien met de auto, en zo zijn we dus terug beland aan de grote ingangspoort van ons eigen universiteit. Vertrokken en geëindigd in Kandaimae. En fantastische dingen meegemaakt!!!

Zo, dit was mijn verhaal. Het is uiteindelijk veel te lang geworden, maar het was zo een geweldige reis dat ik eigenlijk gewoon ben beginnen schrijven en dit is het resultaat geworden. 18 A4 bladzijden vol… Geen idee hoe ik het heb gedaan, maar ja…
Ik hoop dat u ervan genoten heeft! Ik ben alleszins blij dat hij eindelijk af is geraakt.

En aan alle mensen die ooit durven zeggen dat liften geen optie is, die heb ik bij deze ongelijk gegeven! Liften in Japan is een aanrader! Als ge een beetje Japans spreekt en ge zit in Japan, dan zou ik echt zeggen: Doen!!! Ge maakt geweldige dingen mee…

Als laatste zou ik Hilde willen bedanken om indertijd te beslissen om mee te gaan. Het waren geweldige 2 weken! Merci

Vele groeten aan iedereen

Michael in Osaka, Japan

West-Japan in 44 liften (deel I)

2007-02-28T14:26:00.000+09:00

Beste mensen,

Ongetwijfeld heeft u mij gemist! Het is dan ook een tijdje geleden dat ik nog iets van mijn avonturen verteld heb… Zeker niet omdat er niks is gebeurd! Integendeel, juist omdat er keiveel is gebeurd, heb ik deze blog een tijdje uit het oog verloren.
Vandaag zal het gaan over mijn belevenissen tussen 14 en 30 januari. Ik ben namelijk met een Belgische collega japanologe gaan liften naar het Zuiden. Onderweg zijn er geweldige dingen gebeurd, en om al die ervaringen een plaatsje te gunnen, ben ik een beetje verplicht om er een erg lange blog van te maken (en het is ook echt een erg, erg lange geworden!) Dus voor al degene (en vooral Philippe) die niet graag lange blogs lezen, zal ik vandaag beginnen met het einde:”…en zo zijn we dus terug beland aan de grote ingangspoort van ons eigen universiteit. Vertrokken en geëindigd in Kandaimae. En fantastische dingen meegemaakt!!!”
Voor al de mensen die hier genoegen bij nemen, tot blogs!

Voor de mensen die iets meer interesse hebben in mij en mijn belevenissen hier, zal ik dan beginnen bij het begin. OK, daar gaan we:

Vertrokken in het mooie Kandaimae met slechts een vaag idee wat we wilden doen. We zouden naar Suita SA (Service Area) wandelen en van daaruit naar het Zuiden trekken. Het enige doel dat we hadden was Kaap Sata bereiken. Sata is het meest Zuidelijke punt van Kyushu. Kyushu is een van de 4 grote eilanden.

Dag 1

Bon, eigenlijk totaal niet wetende of we eigenlijk wel te voet op een SA kunnen geraken of niet, zijn we er toch maar heengetrokken en gehoopt dat het mogelijk is. Eigenlijk niet… Er was enige ‘tresspassing’ nodig. Een hek dat in de weg stond, zijn we over moeten klimmen. Stap 1 was dus gelukt: we zaten op een SA. Nu beginnen liften. Dat was andere koek. Een duidelijk beeld van hoe het in zijn werk gaat hadden we niet. We dachten dat het misschien het beste is om gewoon vlak op de man af naar de mensen te gaan en te vragen waar ze heen gingen en of we niet mee konden rijden. Resultaat was een auto met boze salary-men, en een jongedame die niet eens wist waar ze heen gingen. Het was maw een aanpak die niet erg geapprecieerd werd. Een 2de methode was gewoon aan de uitgang van die SA gaan staan met een papier waarop stond waar we heen wilden. Nu dat lijkt vrij simpel, ware het niet dat we vlak onder een kruising zaten en dat 99 % van de mensen naar Kyoto gingen ipv westwaarts. De vriendelijke man van het tankstation had ons de raad gegeven om eerst richting Kyoto te gaan en van daaruit naar de andere kant te gaan en terug te liften. Dat was blijkbaar een beter idee en zo hebben we het dus gedaan. Eerst 40 km uit de richting om beter te kunnen liften. Lift 1 Een beetje geholpen denken we door de vriendelijke tankstationman, maar we konden voor een eerste keer mee met een vriendelijke kerel die richting Kyoto ging. We waren vertrokken. Om een of andere reden, heeft hij ons ook nog een enveloppe in de handen geduwd met een briefje van 5000 yen erin (dikke 30 euro). Fijn zo! Ons jeugdhotel van die avond was ook weer grotendeels betaald. Lift 2 was eigenlijk nauwelijks de moeite om te vertellen. Geen idee meer wie het was en het was ook maar 8 km verder. Maar wel fijn omdat daar een fijn, ouder koppel onze Lift 3 bleek te zijn. Helemaal terug die 32 km en dan nog eens helemaal door tot vlak voor een nieuw knooppunt. Daar aangekomen hebben ze ons getrakteerd op een koffie en zijn ze terug op pad gegaan. Ze gingen naar een ‘onsen’ (uitleg volgt later) en wouden daar zelfs 100 km voor rijden… Het liften bleek wel goed te werken, dus het begon wel een beetje duidelijker te worden waar onze eerste overnachting zou plaatsvinden. We zouden gaan voor Okayama. Daar is een kasteel en een tuin die wel de moeite bleken te zijn, en het jeugdhotel werd geprezen door den Heilige Boek, de LP (Lonely Planet, bedankt Freddy en Francine!).
Lift 4 was van een vrij rijk koppel waarvan de kerel een lichtgroen (lelijk) truitje aanhad en de een sigaret na de andere opstak. Zijn vrouw deed de hele rit niets anders dan goedkeurend knikken wat haar man te vertellen had. Heel vriendelijke mensen hoor, het zijn vooral deze dingen die opvallen en bijblijven. Het was ook al stillekes aan duidelijk aan het worden dat conversaties nogal eens veel dezelfde zullen zijn. Zaken die altijd zijn bovengekomen zijn: België en alles wat daarmee te maken heeft zoals chocolade, bier, onze 3 talen,…, dat we erg goed Japans spreken, wat we doen in Japan en waarom we deze studie doen. Deze dingen zijn denk ik in elke rit ter sprake gekomen.
Een laatste lift van de dag, Lift 5 was een schitterende afsluiter van een nog veel schitterendere dag. Een man, wegenwerker of zoiets en een auto nog veel vuiler en rommeliger dan mijn kamer toen ik een 15 jarige puber was. Ontzettend! En natuurlijk lagen er vanachter onder zijn zetel boekskes (ge weet wel he, boekskes…). Grappig dat stereotypen van thuis ook hier gelden. Deze man was supergeïnteresseerd in al onze zaken. Heel erg goed merkbaar door het feit dat hij over heel de rit zeker 1000 keer ‘hai’ heeft gezegd. Bij alles wat we zeiden zei hij dan:”hai hai hai hai hai hai hai hai hai…”. Best wel grappig op dat moment. Hij heeft ons dan helemaal tot Okayama station gebracht, vanwaar we de bus namen tot de jeugdhotel. Een prachtig, gezellig kamerke, Washitsu (japanese style room, met nen tatami en papieren deuren…) voor ons 2.
Een eerste dag liften zat erop. 250 km hebben we afgelegd en ons eigenlijk nergens gehaast of zitten opjagen. Een zeer geslaagde 1ste dag.

Dag 2

Natuurlijk is liften niet het enige dat ons interesseert. Als ge ergens zijt, dan moet ge toch zeker ook een beetje de toerist uit hebben gehangen. Ons plan was dus om vroeg op te staan en dan wat te gaan sightsee’en aan het kasteel en de tuin. Het kasteel was van buiten echt wel cool om te zien, maar binnenin was het een beetje te modern ingericht. Als er zelfs een lift ingebouwd is, dan kunt ge niet meer echt zeggen dat het authentiek is… De tuin ‘Kouraku`en’ wat “tuin waar het plezier later komt” wilt zeggen, was een prachtige tuin. Werkelijk, ik was er meteen verliefd op geworden. Dat, zelfs als het gras bruin is en er nergens blaadjes hangen aan de bomen. Hier ga ik sowieso terugkomen in de lente. In ieder geval!
Als we om 11 uur terug konden zijn aan het jeugdhotel, dan zou de hotelmanager ons een lift kunnen geven Lift 6, tot aan de PA (Parking Area) in de buurt. Hij ging even naar huis, en dat was die richting uit… dus hebben we dat niet aan onze neus voorbij laten gaan! Zo stonden we terug op een PA, klaar om helemaal naar Hiroshima te gaan. Lift 7 was van een koppel van een beetje een vieze iets dikkere man die om een of andere reden een behoorlijk knap dingske op de kop heeft kunnen tikken. Waarschijnlijk omdat het gewoon een erg aardige man is. Liefde maakt immers blind… Behalve dan, wat dan weer mijn geluk is, als uw lief echt een lekker, knap ding is. Lift 8 was tot hiertoe de plezantste van heel den hoop. De auto stopt en wij waren klaar om in te stappen, stapten vanuit de achterbank nog eens 2 man eruit. Geen idee hoe wij dar nog bij gaan kunnen geraken. Blijkbaar zijn die japanse auto’s halve wonders. Vanbuiten klein, en vanbinnen groot. Bijna magisch! Het waren dus 4 salary-men die mij hebben doen beseffen dat het ‘harde’ werken niet zo hard is als wij denken. Zeker en vast kloppen ze lange dagen, maar hard werken zit er blijkbaar niet in. De een koffiepauze na de andere. Een erg leuke sfeer en erg goed kunnen babbelen over bepaalde problemen waar Japan aan lijdt. Zoals bijvoorbeeld Yasukuni (zoek maar op op Wikipedia.org als ge der interesse in hebt, ik ga hier niet de hele uitleg doen…). Die mannen zijn daar nog nooit geweest, hebben dat museum nog nooit gezien en zitten wel te verkondigen dat de premier er heen MOET gaan. Iedereen die daar niet mee akkoord gaat is fout, zoals de Chinezen en Koreanen. Het grappigste (eigenlijk schandaligste) wat daar gezegd is geweest is het volgende: “中国は絶対だめだよね”, “Chuugoku ha zettai dame da yo ne” , wat in die context eigenlijk op “vuile kutchinezen” neerkwam. En iedereen gaf hem gelijk! Daar stond ik even van te kijken.
Maar we hebben goed kunnen lachen met die mannen en het was een zeer aangename rit helemaal tot in Hiroshima zelf. Dus met 3 liften er geraakt, en meteen onze zoektocht naar het jeugdhotel begonnen. Een beetje een omweggeske gemaakt om de ‘peace memorial cathedral’ te zien. Het bleek uiteindelijk een gewone kerk te zijn, wat hier in Japan niet echt gewoon is… Dan door naar het jeugdhotel, wat niet echt een senicure bleek te zijn. In de straat waar het ‘Aster plaza Youth Hostel’ lag was er eigenlijk niet echt een gebouw te bespeuren dat op een jeugdhotel leek. Een aantal vette gebouwen zoals een bibliotheek, een cultuurhal enzo. Dus uiteindelijk 3 keer voorbij het gebouw gelopen omdat we niet echt konden geloven dat het daar is. Zeker al niet toen we, toen we binnen gingen, een aantal gigantische lusters zagen hangen. Erg sjiek gebouw en daarin is dus ook het goedkoopste jeugdhotel te vinden, met erg degelijke kamers, dicht bij de dingen die ge moet zien in Hiroshima. Maar dat zou niet voor vandaag zijn. Het was al vrij laat en we trekken een dag langer om Hiroshima op het gemak te kunnen bezien. We zijn nog naar het kasteel gegaan, maar het was al te laat om nog binnen te kunnen. Dan zijn we iets gaan eten en drinken in een Izakaya, wat echt wel tof was. Eerlijk gezegd, ik kende Hilde niet echt. En op die paar dagen is dan gebleken dat deze meid echt wel goed meevalt. Een ideale keuze zeg maar, om zo een reis mee te beginnen hier in Japan.
En in die erg sjieke kamer hebben we goed geslapen.

Dag 3

Liften zit er dus vandaag niet in. Het Peace Memorial Museum, het Peace Memorial Park en de Genbaku-Dome (een gebouw dat niet is heropgebouwd na de bom en dat nu een monument is geworden) stonden op het programma voor de bom, en dan wilden we het kasteel nog gaan bezoeken. Daarna hadden we afgesproken met Ougata-san, iemand die we hebben ontmoet op het CM-festival en die in Hiroshima woont. Hij had niet gezegd dat we zeker konden blijven slapen, en hoewel ik een voorzet ertoe heb gegeven, is hij er niet op ingegaan. Dus zou het blijven bij samen okonomiyaki (plaatselijke specialiteit) eten.
Het ‘Peace Memorial Museum’ is zelf ook een bom. Een bom die erg hard inslaat op een mens’ perceptie van oorlog. Het is zeker een museum die de bedoeling heeft om u te doen walgen van oorlog, maar ik moet zeggen, man, daar slagen ze goed in. Heel het verhaal van Hiroshima en oorlog vanaf 1868 tot de bom om 8.15h op 6 augustus 1945. Als ge in dat museum de tijd neemt om alles op het gemak te bezien, loopt ge er gemakkelijk 4 uur in rond. En het slaat in op u als een hamer. Niet zozeer het verhaal, maar de kleine verhaaltjes en anekdotes van mensen die het hebben overleefd. En bijvoorbeeld uurwerken die allemaal zijn blijven stilstaan op 8.15h. Mensen die half weggesmolten zijn, schaduwen die zijn weggebrand op de muren en straten,… Erg aangrijpend allemaal. Het gaf mij allemaal een beetje het gevoel dat ik ook had toen ik in Auschwitz een rondleiding heb gekregen. Waarom doen mensen mekaar zo een dingen aan? Wat ik wel nog erg geweldig vond, was dat de burgemeester sinds 1968 tot nu, bij elke kernwapenproef een protestbrief schrijft naar de verantwoordelijke van deze proef, de baas van het land (premier, president,…).
Het park dat hierop aansluit (ontworpen door Tange Kenzo) heeft ook een aantal toffe dingen. Zoals de vlam die pas zal gedoofd worden als alle kernwapens ontmanteld zijn, en het gedenkteken voor slachtoffers die er wereldwijd vallen aan kernenergie.
De Genbaku-dome was dan een overblijfsel die u een vaag idee geeft van de omvang van dat alles. Om eerlijk te zijn, we zaten er een beetje door (vooral emotioneel dan) dat we er niet meer aandacht aan hebben besteed dan nodig. We zijn dan naar het kasteel gegaan, wat weer een moderne kopie bleek te zijn van de oude… Was wel cool, zeker by night.
Dan was het eindelijk tijd om de befaamde Hiroshima-yaki te eten. Hiroshima-yaki is de plaatselijke variant van okonomiyaki, een soort van pannekoek met kol erin en alles wa ge der nog bijkiest: vlees, inktvis, scampi’s, kaas,… vanalles. Heerlijk! Het super-wondermooie aan Hiroshima en haar okonomiyaki is okonomimura (foto). Een gebouw waarvan 2 volledige verdiepen gewijd zijn aan alleen maar okonomiyaki keten. Fantastisch!Alsook het gezelschap! Van de lieve meneer Ougata wist ik eigenlijk alleen nog maar de naam en gegevens. Hoe hij eruit zag en wie het nu weer exact is, dat wist ik al lang ni meer… Dus het was wel een beetje spannend om te zien of ik hem wel herkende. Gelukkig kwam hij niet alleen. Die gekke flosh van op het festival was er ook bij en die herkende ik maar al te goed, gekke flosh als ze is. Alleszins haar naam waren we vergeten en toen we dat vroegen, bleek dat ze sinds kort ook Ougata heet. Wij even verstomd. Bleek nu dat Ougata geen voornaam is, maar een familienaam en dat deze 2 frisse, jonge mensen onlangs getrouwd zijn. Heerlijk toch!
Het was een erg gezellig etentje, en de Hiroshima-yaki is geweldig lekker! Het verschilt een beetje van de Osaka-versie, wat het des te interessanter maakt.
Zij betalen, wij gelukkig. Dan is het tijd om op het gemak naar huis te wandelen en op het gemak bedje in te kruipen, na een doucheke en de voorbereiding voor de volgende dag.

Dag 4

En die dag was schitterend. We zijn vanuit Hiroshima met de tram en de ferry naar Miyajima (een eiland linksonder Hiroshima) gegaan waar er een erg bekend schrijn staat met een nog bekendere Torii (ingangspoort van een schrijn). Utsukushima-jinja en de ‘Floating Torii’. Floating omdat hij in de zee staat. Nu, het bleek dat die pas in het water staat als de getijden een beetje meezitten. Volgens de Heilige Boek is de kans groter dat hij in de modder staat dan in het water. Hilde en ik blijken geweldige gelukzakken te zijn. Hij stond in het water en het was prachtig weer. Wat voor hele mooie foto’s heeft gezorgd. Het was echt wel een cool schrijn en die torii was ook zeer de moeite. Plaatselijke specialiteit bleek ‘yakigaki’ te zijn. Yaki is gebakken, kaki is oester. Dus dit eten was een must, en we hadden er geen spijt van. Gebakken oesters zijn een delicatesse! Veel beter dan zijn slijmerige, rauwe tegenhanger. Heerlijk!
Van daaruit begon ons liftavontuur verder. Vandaag richting Shimonoseki, helemaal op het eind van Honshuu, het hoofdeiland van Japan. Van de tram naar een klein dorpje (eigenlijk nauwelijks een dorpje te noemen…) dat volgens de kaart wel vrij dicht bij een SA ligt. De weg gaan vragen in een klein winkeltje naast het station, en de hele uitleg eerst van een oude vrouw gekregen die dan vond dat haar even oude man het nog eens moest uitleggen. Dan opeens stelde hij voor om de Gaijin eens te helpen. Dus Lift 9 was een feit. En het was de eerste keer dat ik een auto in Japan zie, die geen automatiek heeft. Het gevolg daarvan is een toerenteller die constant zwaar in het rood stond. Grappig!
Lift 10 was meteen raak. Meer dan de helft van de af te leggen afstand. En het was een zeer aangename, toffe kerel. Hij maakte zuigsystemen om sigarettenrook weg te krijgen. En hij was de man die ze op verplaatsing (over heel het land) moest gaan repareren. Dus dat hij verschillende dagen ver weg is van huis, maakte deze man erg eenzaam bij tijden. Dat was de reden waarom hij ons de lift aanbood. Toen ik hem vroeg wat zijn vrouw daarvan vindt was het antwoord: “Dat is nu eenmaal mijn werk. Niks aan te doen…”.
Tot vlak voor de splitsing heeft hij ons gebracht en van daaruit hebben we een lift gekregen Lift 11 van 2 salary-men tot vlak na de splitsing. Lift 12 was van een schooljuffrouw die in Shimonoseki woont en een klein honderd km verder werkt. Het systeem in Japan is dat ge ergens in een school werkt voor een 5 à 6 jaar en dat ge dan wordt overgeplaatst naar een andere school. Waarom dit zo is wist ze zelf niet echt te zeggen. Ik stond wel een beetje verbaasd over bepaalde dingen, zoals bijv. de grootte van de klassen. Wegens plaatsgebrek om scholen te bouwen, is een klas met 40 geen uitzondering. Probeer daar als leerkracht maar rust en kalmte te bewaren. Dat zou in België niet waar zijn denk ik. Misschien nog in het lager, maar in het middelbaar met 40 puberende ettertjes (zoals ik zelf ook was…) voor u, kan ik mij inbeelden dat ook de leeftijd waar leerkrachten depressief worden een pak lager zou zijn, en er dus meer werk wordt gecreëerd… Het is zo wel niet, maar wel een interessant idee, niet? Een goed voorstel om ook in België de werkeloosheid te drukken. (graad van educatie buiten beschouwing gelaten, uiteraard)
Het jeugdhotel was een ‘dorm’-principe. Mannen en vrouwen apart in een zelfde kamer met vreemde mensen. Toen we hem zeiden dat we de volgende dag naar de ‘Karato Ichiba’ gingen om 5 uur ’s morgens, veranderde hij van mening en wist uit het niets nog een 2 persoonskamer uit zijn mouw te schudden. Het coole in Shimonoseki is de ‘Kaikyou Oohashi’, de 10 of 11de langste tuikabelbrug ter wereld. En ’s nachts is hij erg mooi verlicht. Het fijn was dat er ook een berg was met een view point bovenaan. Dus wij een serieuze wandeltocht begonnen om daar te geraken en erg gezellig van ons avondeten te genieten met een zichtje op de stad en de brug. Erg mooi!

Dag 5

Opstaan om half 5 om naar de vismarkt te gaan en fugu te eten. Fugu aka kogelvis aka pufferfish aka blowfish aka ‘vis-waarvan-ge-kunt-sterven-als-het-verkeerd-is-klaargemaakt-en-ge-dus-een-diploma-nodig-hebt-om-het-te-mogen-klaarmaken’ is het symbool van de stad. In Japan, als ge Shimonoseki zegt, dan denkt men ‘fugu’, en omgekeerd. Ge ziet dan ook overal tekeningen en standbeelden van die stomme vis. Het toppunt was de aanwijzing van man en vrouw op ’t wc, waar ne stomme vis staat afgebeeld met of een broek, of een rok. Op zo een moment denk ik dan dat ge die jappen eens een goei klets op de blote billen moet geven. Ze verdienen het door zo een dingen te doen! Nog iets grappig over de naam van die stomme vis. In Shimonoseki zeggen ze niet fugu, maar fuku. Dit omdat het woord fuguu wilt zeggen ‘misfortune’ en dus heel nauw ligt bij fugu. Fuku wilt dan weer ‘good fortune’ zeggen. Interessant toch he! Heerlijk!
De vismarkt was eigenlijk niet echt de moeite waard omdat we te laat waren. Om 1 uur ’s nachts gaat die open voor handelaars en vanaf 4 uur mogen particulieren binnen. Om half 6 is al het goeie al weg. Er was geen fugu meer te bespeuren. Wat wel erg cool was om te zien is de versheid van de vis. Bij een bepaalde vis haalde ze die uit de zee, in een emmer en snijden ze die dood en geven ze die al spartelend en hevig bloedend aan de klant. Hoe verser kunt ge vis hebben?
Van daaruit zijn we dan het stadje gaan bezichtigen en stond ik weer even verbaasd van hoe inventief jappen zijn als het op ruimte creeëren aankomt. Het station heeft 2 verdiepen. Niet alleen het station, heel het stationsplein en de buurt erom. Op gelijkvloers is er een immense bushalte en boven is dat het plein met een grasveldje en een fontein (onder constructie) voor de voetgangers. Met als gevolg dat ook de winkelcentra en hotels 2 ingangen hebben. Eentje op gelijkvloers en eentje vanboven… Fantastisch toch die jappen!
Daarna was het tijd om naar Kyuushuu (het zuidelijke eiland) te wandelen door de ‘Kaikyou Oohashi Tonneru’, ofte de tunnel onder de zee. 40 meter diep onder de grond en 800 meter lang. Het besef dat ge onder de zee aan het lopen zijt is een beetje beangstigend voor mij, maar niet voor die jappen. Die kiezen ervoor om in plaats van in de open lucht op een prachtige dag, te gaan joggen op en af in de tunnel met fake lucht, geen zon en een donker sfeertje. Ieder het zijn, maar dit slaat wel alle verbeelding vind ik.
Aan de andere kant de PA gevonden en tot de ontdekking gekomen dat het maar in 1 richting is, de richting terug naar Honshuu… Dus dat gedaan tot de eerste PA, van kant gewisseld en teruggekomen om de nacht en een paar dagen in Fukuoka te verblijven.
Lift 13 was van een vriendelijke salary-man die heel eerlijk was en zei dat hij ons niet zou mee hebben genomen moest er niet onderaan ons blad staan dat we Japans spreken. De weg terug dan, was een van de grappigste liften tot hiertoe. Lift 14 was van een oudere man die luisterde naar Engelse muziek van de jaren 60. Lollypop, Molly Malone en Clementine zijn er voorbeelden van. Natuurlijk had hij geen idee wat ze aan het zingen zijn, ma hij was toch aan het meezingen. Heerlijk grappig was dat! En dan heb ik het nog niet over zijn wenkbrauwen gehad. Gigantisch! Gestyled! Prachtig! Ze vertrokken in het midden van het gezicht en gingen dat tot in een punt naar schuin omhoog. Geweldig! Het was een superkerel dat hij ons een lift geeft, en ons wist te amuseren.
Op de PA waar hij ons heeft afgezet hebben we dan onze eerste problemen gehad met de High way Patrol. Zij vonden dat we te gevaarlijk stonden en dat we ergens anders moesten gaan staan. Het probleem was dat waar zij vonden dat we moesten gaan staan, maar 1/3 van de auto’s ons kon zien en de niet de mogelijkheid had om te stoppen, tenzij erg gekke toeren te moeten uithalen moest hij het toch in een vlaag gezien hebben. Probleem was dat die patrouilleauto bleef staan controleren tot we weg waren. Een sjanske was dan dat er inderdaad een kerel ons in laatste instantie nog heeft gezien en inderdaad erg gekke (gevaarlijke) toeren heeft uitgehaald om tot bij ons te geraken. Maar Lift 15 was een feit helemaal tot in Fukuoka. En dat was dan ook het enige positieve wat ik over die man kon zeggen. Nog nooit in Japan heb ik zo een irritante kerel gezien. Ik die dacht dat iedereen hier vriendelijk is en mekaar respecteert, kwam daar even met beide voeten op de grond. Deze man bleef maar bovenhalen dat we erg dankbaar moeten zijn voor hem wat hij wel niet doet voor ons en dat hij een geweldige kerel is dat hij dat doet en zo voorts. Verder was een vrouw ‘maar’ een vrouw en liep dus de conversatie tussen hem en Hilde door mij, want Hilde is een vrouwelijke Gaijin en is dus dom en niet in staat om een mening te vormen (en als het wel zo zou zijn, dan zou die mening toch niet serieus worden genomen) laat staan in staat zijn die mening dan nog eens in het Japans te zeggen. Echt een erg vervelende man.
Ik had gevraagd aan een kerel die ik wederom ontmoet heb op het CM-festival om daar te blijven slapen (hij had het zelf voorgesteld op het festival) en was nog aan het wachten op de echte afspraken. Ik had hem dan een mail gestuurd en was aan het wachten op antwoord. Die man van de lift vroeg dan ineens waar hij ons moet afzetten. Ik zei aan het station. Bleek nu dat er 2 stations zijn en hij moest weten welke. Ge probeert dan om zo beleefd mogelijk te zeggen dat het niet uitmaakt en dat hij er zo snel mogelijk heen moet gaan (ge wilt zo snel mogelijk uit die auto…), maar hij bleef doordrammen. Tot ik uiteindelijk heb gezegd dat we bij vrienden blijven slapen (grote fout van mij) en we nog niet precies wisten waar en wanneer. Hij heeft me dan laten bellen, neenee, hij heeft mij doen bellen naar die Masato en doorheen ons gesprek heeft hij mijn telefoon afgepakt en zelf het hef in handen genomen in het boertigste Japans dat ge u kunt inbeelden. Man ik schaamde mij. Tis nu ni da ik Masato erg goed ken, en dan begint hij daar in het plat, onbeleefd Japans tegen te spreken… Was ik blij dat die rit (na 3 en half uur!!!) eindelijk tot een eind is gekomen en we die man nooit meer onder ogen moesten komen! Kutkerel!

Masato is ons dan komen oppikken aan het station Lift 16 en we zouden bij Bouvier-san blijven slapen. Bouvier is de grote man, organisator en opstarter van het CM festival in Japan. Hij is een fransman en was nog tot eind van die maand in Frankrijk. Masato zit ook mee in de organisatie van het festival, en werkt dus bij Bouvier. Dat in zijn huis, waar het kantoor zich bevindt. Ongelooflijk dat Hilde en ik in iemands huis alleen mogen wonen voor een paar dagen. In se kennen ze ons niet. En toch laten ze dat toe… Heerlijk toch dat dat zo kan gaan. Daar moet het Japan voor zijn! En het was een prachtig huis! En een heel mooie kat, Popo. Het was ook wel fijn om de mensen van het CM festival terug te zien. Jammer dat ze ook daar in examenperiode zitten (kuchkuch) en dat hij ook nog zijn baito heeft (komt van het Duitse arbeit, en is een part-time jobke) en dus ons daar zowat onmiddellijk alleen heeft gelaten. De volgende dag gingen hij en zijn vrienden langskomen om een feesje te bouwen.

Wordt vervolgd...

West-Japan in 44 liften (deel II)

2007-02-27T17:33:00.000+09:00

Dag 6

Vandaag stond een dagje sightseeing op het programma in Fukuoka. Daar heb ik Jonathan voor ingeschakeld. Jonathan is een jaargenoot van mij die Leuven inruilt voor een jaartje Fukuoka.
Doorheen de stad gewandeld en gemerkt dat steden in Japan toch niet al te fel verschillen. Dezelfde winkels, dezelfde stijl straten,… Juust dat er een geweldig verhaal zit achter een van de wijken hier. Nakasu heet de wijk. Daar zat het vroeger vol met hoeren (en nog steeds een beetje schijnt) en aan een kant loopt er een rivier die de scheiding maakt van Nakasu en de rest van de stad. Aan de andere kant van Nakasu was een gewone weg. Wat hebben die jappen dan gedaan, om die hoeren in Nakasu te houden hebben ze die weg volledig uitgegraven en er een rivier gebouwd. Zo was het onmogelijk voor de hoeren om Nakasu te verlaten, maar als ge dan nood had aan sex, dan kon ge wel vrij Nakasu binnen. Heerlijk toch die jappen hun denkwijze soms!
Fukuoka Dome, Fukuoka Tower en naar het Oohori-kou`en gegaan. De Dome is de Baseball-dome van Fukuoka die schijnt best wel goed zijn, de Tower is een volledig glazen gebouw (best nog wel indrukwekkend maar niet zo plezant voor mensen met hoogtevrees…) en dat park is een cool, groot park.
Een lekkere pint gaan pakken samen met Minako aka Mina-chan (het vriendinnetje van Jonathan) en afscheid genomen. Het was wel een erg toffe, gezellige dag.
’s Avonds zou dus Masato met vrienden langskomen, maar die hebben we eigenlijk niet meer gezien. Ik heb hem nog een mail gestuurd, maar het antwoord was dat hij na zijn werk komt. Hilde en ik waren beide in slaap gevallen…

Dag 7

Zeker niet verwacht dat er ineens 3 mensen het huis kwamen binnengestormd omstreeks 4 uur, met hun handen vol met drank en sneuk. Zelf hadden we ook voor een deel gezorgd. Ge gaat niet met lege handen naar een feesje he… Het feesje was geweldig. Iyori, Ryuutarou en Masato zijn mensen van Kyuushuu en schijnt dat deze mensen kunnen drinken. En inderdaad, even oud als ik en ze kunnen ook even goed mee. Natuurlijk gebeurt het wel op een Japanse manier en genieten van uw drank zit er niet echt in. Alcohol dient niet om van te genieten, dat dient om dronken te geraken en liefst zo snel mogelijk. Wat is begonnen als een schraal feesje, is nog veel schraler geëindigd met hopen drank (bier, rode wijn, warme sake, warme shouchuu,… en dan allemaal door elkaar), mensen die vechten, andere mensen die massages geven met hun schouderblaren, wijnvlekken op mijn broek en nieuwe pull, mensenhopen om er foto’s van te trekken, en nog veel meer… Ik hoef hier niet in detail te treden. Het was een geweldige nacht en ochtend en omstreeks 11u is iedereen ergens gecrasht. Mijn plaats was de beste, de zetel. Heerlijk! En vanaf dat moment was het dan ook al erg duidelijk dat we de volgende dag niet op pad zouden geraken en dat we nog een nachtje extra ten huize Bouvier zouden slapen. En om eerlijk te zijn, een kater als die heb ik in eeuwen niet meer gehad! En ik was er nog goed aan toe zeg maar… hehe!
De hele dag geslapen en omstreeks 3 uur de volgende nachtwaren we al wa meer in staat om terug recht te staan en hebben we, Hilde en ik, een thee’ke gedronken in de keuken en terug gaan slapen om dan weer op pad te geraken. Het pad zou zijn eerst Kumamoto en dan kaap Sata om dan de hele toer terug te gaan naar Fukuoka. Dit omdat die Ryuutarou ooit stage heeft gelopen in een bekend sushi-restaurant ergens in Hokkaidou, en hij wou een sushifeesje geven en kon alleen maar die dag. Dus wij hadden een eerste en enige soort van deadline, die best wel een serieuze uitdaging is.

Dag 8

Nog steeds duf van het feesje, en nog steeds katerig zijn we vertrokken op pad. Bus naar het station, trein naar een klein dorpje in de buurt van de autostrade, en wandelen naar de PA die een erg kleine bleek te zijn. Maar door Lift 17 zijn we op pad geraakt. Waarschijnlijk omdat we beide nog erg duf waren, en die mens niet erg interessant was, zijn zowel Hilde als ik vergeten wie deze mens was. Lift 18 was van een eenzame chiropractor die ons veel heeft verteld over de plaatselijke specialiteit van Kumamoto, Basashi. Basashi is rauw, sorry Jolien, paardenvlees gegeten met een beetje gember en soja-saus. Lift 19 bleek dan een man te zijn met het beroep om die Basashi te verkopen over heel het land. Een groothandelaar. Hij zei dan ook dat ge basashi kunt eten op restaurant voor veel geld, maar ge kunt het ook gewoon goedkoper kopen in de supermarkt en qua smaak scheelt het niet veel. Natuurlijk zegt hij dat, maar ik moest wel een beetje naar mijn portefeuille kijken… Hij heeft ons helemaal tot aan het station gebracht van Kumamoto.
Daar aangekomen aan het station kwam er ineens een man op ons af die ons vroeg of we al een verblijfplaats hebben voor de nacht. Ik zei dat we een idee hebben. Hij zei dat er hier een beetje verder een business hotel is dat dichtbij het station ligt. Nu, business hotel klinkt vrij duur, dus zei ik dat dat een beetje boven ons budget ligt. Maar hij vond dat geen probleem. “Saabisu desu” zei hij. Het is een service… Bon wij dus meegegaan en betaald wat we zeiden dat dat het hoogste is dat we betalen. En dat was ok. Geen addertje, geen problemen. En het was een degelijke kamer, gewoon. Fijn toch! Keivreemd…
Sightseeing was naar het kasteel. Cool kasteel langs buiten en jammer dat de pijltjes u eerst volledig om het kasteel laat lopen om dan 5 minuten te laat te zijn om nog binnen te mogen… Jammer want het schijnt dat het nog een vrij authentiek kasteel is. Kumamoto en ik waren ineens niet meer fantastische vrienden. De Basashi heeft veel goed gemaakt. Heerlijk! Jammer dat Hilde wel rauwe vis, maar geen rauw vlees eet. Het is toch een rare soms he…

Dag 9

De dag dat de kaap zich gewonnen moet geven! Een serieuze uitdaging. Niet alleen dat het erg ver is, maar ook dat we voor het eerst gebruik moeten maken van kleinere wegen, om dan nog maar te zwijgen van de tijdsdruk die er was omdat ge maar tot een bepaald uur de kaap kunt bereiken. Dat specifiek uur kenden we niet…
Dus zo vroeg mogelijk vertrokken om bij de eerste zonnestralen fit en monter te kunnen beginnen aan onze tocht. Dus de eerste bus genomen die we konden nemen. De hotelmanager had die voor ons gezocht en gevonden. Bleek dat die bus niet stopt aan de bushalte die wij nodig hadden. Oplossing was gaan naar het buscentrum, en daar zien hoe we waar kunnen geraken. Enige optie was de bus pakken terug naar Fukuoka en op de halte aan een op- en afrit te beginnen liften. Dit is bij wet verboden, maar veel keus hadden we niet. We zijn er echter wel snel genoeg weggeraakt, Lift 20 in een ruk helemaal tot de eerstvolgende SA. Van daaruit tot in ‘Ebino PA’ zijn we gegaan met Lift 21 en Lift 22 waar ik helaas niks meer van weet. Lift 23 was een oudere man, gepensioneerd, die ons helemaal tot in Kagoshima heeft gebracht aan de opstapplaats van de ferry. Met de ferry dan van Kagoshima tot het vulkaanschiereiland Sakurajima en vanaf dan moesten we liften over de kleine wegen naar het Zuidelijkste punt van dat eiland, Kaap Sata.
Het ging gemakkelijker dan we dachten en zo zijn we eigenlijk vrij snel op weg geraakt. Lift 24 waren 2 vrouwen ‘met doeken op hun kop’ die een beetje gek waren. Superenthousiast en erg vriendelijk. Zij hebben ons 20 km verder gebracht en ons afgezet aan een soort van vulkaanobservatorium dat enorm de moeite was, zei ze. In feite was daar niks te zien. Er werken wel 2 jonge dames om mensen wegwijs te maken en wat extra info te geven. Een hele dag voor maximum 3 à 4 klanten per dag… Jobcreatie van de bovenste plank. Lift 25 was de eerste en enige truck die ons heeft geholpen. Grappig is dat het stereotype beeld van een trucker in België en in Japan exact dezelfde is. Het systeem is denk ik net iets anders. Hier koopt een persoon zijn eigen truck en gaat dan met die truck op zoek naar opdrachten. Terwijl, volgens mij, in België truckers bij een truckbedrijf gaan en een uurloon krijgt. Het was wel cool om zo hoog in een truck te zitten en te ‘tsjezen over de weggeskes’. Lift 26 was de lift die ons helemaal tot in het uitgezochte jeugdherberg zou brengen. Het waren 2 mannen van ‘t stad (’t dorp eigenlijk…) en ze waren wel heel vriendelijk maar nagenoeg onverstaanbaar en de hele tijd superverbaasd als we het toch begrepen. Ik denk da wij de eerste gaijin zijn die zij ooit live hebben gezien, of toch alleszins hebben mee gesproken. Nu, hier begint het verhaal van de kaap. Een fantastisch verhaal!
Met die 2 mannen van ’t stad kwamen we aan bij de jeugdherberg. Die bleek gesloten te zijn de dag dat we aankwamen en de dag erop. Shit! Wat nu? Dachten Hilde en ik. Die mannen pakten ons terug mee en begonnen wat rond te reiden en te zoeken naar de eigenaar. Die was nergens te vinden en dan hebben ze ons meegenomen naar het stadhuis om daar dan een oplossing te zoeken voor ons probleem. We hebben ons allebei een beetje afzijdig gehouden en de hulpeloze buitenlander gespeeld om zo die mannen hun ding te laten doen. Uiteindelijk kwam er een andere kerel ineens af dat hij iemand kende die een hotel uitbaat op de kaap zelf. Dus dat zou wel tof zijn moest dat lukken. Een probleem, echter, dat stilletjes aan duidelijk werd, was dat de kaap bereiken wel eens onmogelijk zou kunnen zijn. Vanaf het dorp aan de kaap kost het nog eens een 20-tal minuten (en 1000 yen) om er heen te gaan. Het is een reservaat en ge moogt er niet binnen te voet. En daar bovenop, het sluit om 17h en het was op het moment dat we op het stadhuis zaten 15u30… Mja, een slaapplaats was een beetje belangrijker en als dat zou lukken dan zou het ook ok zijn. Dat was dus in orde. Die man had het weten te regelen dat we aan de prijs van een jeugdherberg in dat hotel konden overnachten. Nu nog daar geraken.
Die ene man moest richting daar gaan en zou ons meenemen tot aan een ander kantoor van het stadhuis (45min verder, zuidelijker) en hij zou dan van daaruit iemand vragen om ons dan naar het hotel te brengen. Uiteindelijk heeft hij Lift 27 ons helemaal zelf naar het hotel gebracht. Toen we in de auto zaten en wat begonnen babbelen bleek deze man niet minder te zijn dan de burgemeester himself! De burgemeester van kaap Sata en het hele gebied er rond heeft voor ons een hotel gefixet en ons er nog helemaal heen gebracht ook! Heerlijk toch!
In het hotel aangekomen (16u30) en ingecheckt vroegen we naar de mogelijkheden om toch nog op een of andere manier er te geraken. Eventueel met fietsen die we konden lenen van het hotel, of weet ik veel. Ze zeiden echter dat het onmogelijk is. Naar de kaap kost 20 min met de auto, en dan nog eens een kwartier te voet. De auto op de kaap moet vertrekken om 17u. Kak! Ons enige doel dreigde serieus te mislukken… Moesten we daar niet met een serieuze pruillip hebben gestaan. De conciërge van het hotel zei dat hij nog wel rap op en af wilde rijden voor ons!!! Het zou in the end toch nog lukken. Lift 28 heeft ons dan helemaal tot aan de kaap gebracht in een sneltempo. En te voet hadden we nog 10 min om heen en terug te geraken. Dus gelopen naar de kaap, foto’s getrokken en teruggelopen. De kaap was bereikt in 28 liften en we waren even de gelukkigste mensen op de wereld.
Volgende uitdaging was terug in Fukuoka geraken op 1 dag. Het moeilijkste was volgens ons uit dat gat geraken. Dus na het eten spraken we een hotelman aan, die later de hotelmanager bleek te zijn, om te vragen hoe we weg kunnen geraken uit dat dorp. Hij zei ons te gaan zitten, hij zou meteen komen. En hij kwam met 2 borden vol verse sashimi (rauwe vis) en oyuwari, warme shouchuu. En we konden beginnen babbelen. Hij was een heel aangename, intelligente man. Hij is een gepensioneerde baas van een bank die het hotel op een of andere manier gekregen heeft als hij het opknapte en uitbaatte. Het levenswerk van zijn vriend of zoiets. Tis lang geleden he…
Hij moest de volgende dag in de ochtend naar het Noorden, in de buurt van de gesloten jeugdherberg en hij zou ons meenemen. Dus uit het gat geraken we dus ook al! Fantastisch toch die jappen! We zaten in die refter niet alleen. De manager zijn vrienden zaten er ook en die vroegen of we hun niet wilden vergezellen. Natuurlijk wilden we dat wel. Gratis heerlijke vis en shouchuu en bier gekregen en met jappen babbelen, hoe kunt ge zo iets afslaan? Die mensen bleken toch wel vrij respectabele mensen te zijn. De een een afdelingshoofd in een bedrijf, het koppel hielden een bejaardentehuis en dan had ge nog de hotelmanager. Vreemd, niet echt eigenlijk, dat zo een dingen snel verloren gaan als die mensen beginnen te drinken. Die afdelingshoofd (die naast Hilde zat) was blijkbaar de hele tijd aan het proberen om Hilde te strikken met complimentjes à la ‘ge zijt zo mooi’ en ‘ge zijt zo schattig’, de kerel van da koppel was heel erg onbeleefd en grof bezig tegen Hilde en mij. Die vrouw en de manager waren ok. De kers op de taart was toen er ineens uit het niets een erg dronken kerel bij ons aan tafel kwam zitten voor even. Toen hij terug doorging pakte hij mij bij de arm en zei dat hij mij iets wou laten zien. Veel zin had ik niet, maar iedereen aan tafel zei dat ik moest meegaan. En ik ben dus meegegaan en wat ik daar heb gezien, manman, dat vergeet ik nooit meer in mijn leven. Een 10-tal superdronken, supergeile mannen van om en bij de 40-50 jaar die karaoke aan het zingen waren en serieus aan het zuipen! Even een sfeerschets: de man rechts van mij was de hele tijd in het Duits tegen mij aan het praten terwijl de man links van mij mijn hele rug half aan het onderkotsen was (gelukkig bleef het bij kokhalzen en is er dus niks uitgekomen…). Vlak voor mij dan was er een man met zijn kont aan het waggelen in mijn gezicht en de rest van de mannen was het aan het aanmoedigen. En ik zat daar van ‘wtf is hier gaande???’. Ik wou daar weg en zo snel mogelijk. Sjanske voor mij dat die zatte gast die mij erheen heeft gesleurd eiste van mij dat ik Hilde zou gaan halen. Nooit van mijn leven zou ik Hilde daar binnen laten gaan (als ze mij al half aan het verkrachten waren, wat zou dat dan niet zijn als het een meisje is…), maar het was een goed excuus om die kamer te kunnen verlaten zonder al te grof te zijn.
Toen ik bovenkwam was de situatie niet veranderd. De een nog steeds keigrof en de andere nog steeds aan het moven naar Hilde. Het werd dus tijd om te gaan slapen. Weg van die mensen. Drank is den duvel! En dat was daar nogal duidelijk…

Dag 10

’s Morgens dus klaar voor de lift naar het stadhuis om dan te kunnen liften naar Fukuoka. Dat plan is niet doorgegaan. De hotelmanager is blijkbaar erg boos geworden op die grove kerel en op die titser dat uiteindelijk die grove kerel ons helemaal tot aan de autostrade wou brengen als compensatie voor zijn onbeleefdheid. Zo hebben we dus 3 uur en een half in een auto gezeten, Lift 29, met 2 kerels die wij nauwelijks verstonden met hun plat dialect, en waarvan een ervan een beetje aan populariteit heeft moeten inboeten door gisteravond. De rit was niet plezant, er heerste niet echt een optimale sfeer, maar we moeten wel erg dankbaar zijn dat ze ons helemaal tot aan de autostrade hebben gebracht. 3 uur en half later, en een buikske rond gegeten waren we niet treurig dat we afscheid moesten nemen.
Lift 30 was van 2 bouwvakkers die erg moe waren. Waren al heel erg vroeg op de been om op verplaatsing te werken en die waren nu op de terugweg naar huis (het was omstreeks half 2 ofzo…). Deze mannen weren wel gezellig, maar niet erg spraakzaam. Als ik iets vroeg om min of meer conversatie te beginnen, dan gaven ze een vrij kort antwoord en spraken nauwelijks terug. Begrijpelijk als ge zo moe zijt. Dus het was een rustige rit zonder al te veel woorden maar wel een gezapig sfeertje. Het stoorde helemaal niet! Een heel pak verder op weg, we waren Kumamoto alweer gepasseerd en het begon te schemeren. Lift 31 was wederom aan salary-man op weg naar huis. Hij moest in de rand van Fukuoka zijn en hij zou ons niet naar het centrum brengen omwille van het verkeer dat een hel is. Dus hij heeft ons afgezet op een klein lokaal treinstationnetje en ons een ticket betaald naar het centrum, vanwaar wij de bus namen naar huize Bouvier. Op een dag 350 km gelift, en om eerlijk te zijn waren we er best wel uitgeput van.
Het geplande sushifeestje is helaas in duigen gevallen omdat Ryuutarou niet is komen opdagen. Hij zat voor zijn werk in Tokyo en zou die avond terug naar Fukuoka komen. Meer weten we niet. Iyori is wel met zijn 2 zussen afgekomen en we hebben er samen met Masato een gezellige avond van gemaakt. Rustig omdat zij midden in de examens zaten. In de examens en nog steeds mogelijk om een feestje te houden de dag voor een examen. Dat zou in België niet waar zijn…
Het was wel een beetje jammer dat we eigenlijk voor niks zijn teruggekomen en ons zo hard hebben gehaast ervoor. Mja, shouganai, niks aan te doen!

Wordt vervolgd...

Foto's

2007-02-16T16:39:00.000+09:00

Beste mensen,

Voor degeen die verslagen willen van mijn liftreis met Hilde, of toen ik de tourist aan het uithangen was met mijn broerke, die zullen nog even moeten wachten...
Wat ik wel al heb gedaan is de foto's op het net gezet tot de liftreis. Dus ik zou zeggen geniet ervan!

Gegroet

Michael

Sander

2007-02-13T17:16:00.000+09:00

Beste mensen,

Voor het eerst maak ik een blog over dingen die er thuis gebeuren. En niet voor niets! Op 9 februari om 12u30 is er een nieuw mensje van 54cm en 3930 gram in de grote mensenwereld beland. Het nieuwe mensje heeft de naam Sander gekregen van zijn trotse ouders Hans en Leentje Baeten-Swinnen, die respectievelijk de schoonbroer en zus zijn van mijn allerliefste Saartje.
Ik zou bij deze de kleine welkom willen heten op de wereld, en ik zou de trotse ouders een dikke proficiat (en voor Leentje beterschap, en voor Hans succes) willen wensen met deze heuglijke gebeurtenis. Tevens zou ik ook de grootouders en overgrootouders een dikke proficiat willen wensen. Dat zij met hun ervaring deze kersverse ouders bijstaan. De 2 meters, Saartje en Ilse, zou ik willen wijzen op hun belangrijke taak om in naam van de kleine de duivel af te zweren, en fijne cadeautjes te kopen voor de lieve Sander. Als laatste aan iedereen, familie en vrienden; Een dikke proficiat!

Ik kan niet wachten hem te ontmoeten!!!

Gegroet

Michael

Filmpkes en foto's

2007-01-11T03:18:00.000+09:00

Om een of andere reden is het mij ni gelukt om de foto's up te loaden. Daar zal ik mij een andere keer achter moeten zetten... Maar er staan wel tal van nieuwe filmpkes op google... Check it out!

Lievelingsdag,Belgisch bier,Kerstcadeaus,Matsumoto en Nagano,Tokyo, Yokohama en Kamakura

2007-01-10T22:02:00.000+09:00

Gegroet beste lezer,

Het is een tijdje geleden dat ik nog teken van leven heb gegeven, maar dat wilt alleen maar zeggen dat ik u des te nieuwsgieriger heb gemaakt. Wachten loont !!! Dus wees maar blij dat ik u heb laten wachten. Het wil immers alleen maar zeggen dat u er nu nog meer van gaat genieten als anders. Als u een zeer druk mens bent, en bijgevolg niet al te veel tijd heeft om te lezen, dan zou ik u willen aanraden om alvast te stoppen met lezen en een ander moment te kiezen. Het wordt een knoeft van een blog! Wie weet wel de langste die ik ooit geschreven heb! Laten we dus ophouden met bullshit, en direct ter zake komen: Mijn leven is een van de interessantste levens op deze wereld! Ik geef u dus groot gelijk dat u deze blog leest! Ik zou het zelf ook doen (moest ik hem niet zelf schrijven uiteraard…)

Bij wijze van een aperitiefje, zal ik even kort schetsen wat er vanaf mijn lievelingsdag tot nu gebeurd is. Natuurlijk begint dat bij mijn lievelingsdag, en dat gaat over in examens. Van examens komen we dan terecht bij mijn ‘werk’ waar ik als vrijwilliger (die achteraf een bedankje heeft gekregen) Belgisch bier heb verkocht evenals genuttigd. Ondertussen heb ik langs een paar kanten kerstcadeaus gekregen (waarvoor dank!), en dan ben ik vertrokken voor mijn tweede grote uitstap (de eerste was Matsumoto begin november). De uitstap begon (wederom) in Matsumoto alwaar we Kerst hebben gevierd, en dan door naar Tokyo waar we Nieuwjaar hebben gevierd. Tot de 7^de januari ben ik daar dan gebleven.

Is het nu nog nodig dat ik verder schrijf? Of weten we nu genoeg?

Ik dacht het ook…

Mijn lievelingsdag

Ik ben die dag wakker geworden al liggend in mijn bed. Eerst heb ik dan het laken van mij afgeworpen, mijn ene been uit bed gezet, waarna mijn andere been vrij automatisch volgde. Dan ben ik gaan rechtstaan en heb ik besloten om mijn kleren aan te trekken. Natuurlijk eerst mijn broek, waarna ik deodorant heb gespoten onder mijn oksels, en dan een T-shirt aangetrokken en een pull. Klaar genoeg om mij een beetje te gaan wassen, tanden te poetsen en rommel in mijn haar te smeren. Kousen waren nog niet nodig aangezien ik teenslippers heb om mij te verplaatsen binnen de dorm… enz. (ben het al beu om op een dergelijke manier te schrijven, toch respect voor de mensen die het wel kunnen :p) Excuseer voor dit ongemak, zeker voor de mensen die geen idee hebben waar ik het over heb!

Dus, het was mijn lievelingsdag om een aantal redenen. Wood Village ging terug open, mijn 3-maand-in-Japan-verjaardag, en de verjaardagen van ons aller Hilde en Chuuken. Het feesje ging dus door in, jawel, de Wood Village (of zoals de jappen het uitspreken: ‘oetto bireji’). Vrij grappig trouwens dat het juist het ‘houten dorp’ vuur moet vatten…
Ik moet zeggen dat het café er veel beter uitzag als ge het vergeleek met tevoren. Buiten het repareren en terug te fixen, hebben ze er werk van gemaakt om het te renoveren. Een deel van de muur is uitgebroken, waardoor er een veel ruimere keuken is gekomen, en een langere toog. Zelfs het algemene zicht lijkt veel ruimer. Veel aangenamer dus!
De deal was simpel. Ge komt binnen, betaalt 1500 yen, en drinkt zoveel ge wilt (lees: kunt). Dit is een serieus cadeau als ge weet dat een normale nomihoudai 2300 kost voor 2 uur. Ik ben binnengekomen om 7 uur en het heeft geduurd tot 2 uur… Aangezien dit en zalige formule is, was het natuurlijk superdruk. Ik heb da café nog nooit zo vol gezien. Maar goed, veel volk, waaronder veel Jappen, dus ik heb me nog eens kunnen uitleven. Mijn sociaal netwerk heeft zich weer maar eens uitgebreid (probeerde ik dit te schrijven met ‘dt’… mijn Nederlands is er op achteruit aan het gaan zunne). En vanzelfsprekend, weer maar eens een geweldige oefening om Japans te spreken, en ook een oefening om zelfs na een paar uurkes nog steeds Japans te spreken :D. Het was een erg leuke avond! Voor Chuuken heb ik een Chimay Bleu gekocht, en voor Hilde hetzelfde! Jaja, ik ben nog steeds de originele ik…

Examens

Met spijt in het hart, en dat meen ik oprecht, moet ik zeggen dat het programma voor buitenlandse studenten hier aan de Kansai Universiteit totaal niks voorstelt. Ik had een aantal prioriteiten die ik graag ingewilligd had gezien, en die er vrees ik niet gaan lukken. Ik heb het dan in de eerste plaats over mijn Japans. Grammaticaal correct, en tegelijk vlot spreken zal er vrees ik niet in zitten. Ik kan mij nu op het moment vrij goed behelpen in het Japans, maar hoe het grammaticaal zit, dat moeten we terzijde laten vrees ik. Dat vind ik echt heel erg jammer, maar met 4,5 uurkes Japans per week, waarvan dan 3 uur onzin is, zal deze prioriteit helaas niet ingewilligd kunnen worden. Een 2^de zaak is de Kanji (voor de leken onder ons, Kanji is de Japanse naam voor het ‘chinees’ teken). Ik weet goed genoeg dat Kanjistudie een zaak is die ge alleen moet doen, maar alleen is er geen beginnen aan. Er moet begeleiding zijn, anders is het keimoeilijk om er u achter te zetten. En als ik andere programma’s bekijk, is er nagenoeg altijd een kanjiles in het pakket. Maar ik doe mijn best om mij er achter te zetten. Echt waar!

Verder zijn er nog de bijvakken, waarvan ik nauwelijks kan zeggen dat het vakken zijn. Ik zou het eerder zien als verspilde tijd. Tijd die ge beter kunt gebruiken om over die onderwerpen een goed boek te lezen. Al moet ik eerlijk zijn dat ik van een bepaald vak zeer, zeer tevreden ben. Japanese Companies and Industries, een vak waar ieder 2 bedrijven moest uitkiezen en zich daar volledig in verdiepen, en er een presentatie over maken. Echt veel bijgeleerd en zelfs naar een fabriek gegaan! Een ander vak is op papier erg interessant, maar helaas was de prof niet in staat om het vak te geven in het Engels. Ik heb het dan over Japanese Law. Kei-interessant, maar hij kon het niet uitleggen naar behoren. Dus ben ik erg blij dat hij volgend semester hetzelfde vak gaat geven in het Japans. En geloof me, zijn Japans is beter begrijpbaar dan zijn Engels! En dan is er nog een laatste vak, Japanese Economy, maar daar heb ik al helemaal geen zin in om iets over te zeggen. Heel interessant op papier, maar een kutprof die nog ni eens de moeite deed om zijn les voor te bereiden.

Met deze achtergrond is het dan ook niet verwonderlijk dat ook de examens niet veel voorstelden. Voor Japans was er zelfs geen examen, daar telden de punten van de tussentijdse toetsen en taken. Contemporary Japan was een opstel schrijven over een behandeld thema, Companies and Industries was een presentatie, Law een paper. Dus alles bij elkaar heb ik dan ook maar 2 examens gehad. Economy, wat eigenlijk niks voorstelde, en Business Japanese, wat ik nog wel min of meer geleerd had, maar wat een te simpel examen bleek te zijn. Als ik er serieus voor geblokt zou hebben (zoals ik in Leuven doe…) dan had ik losjes een A+ (18 à 19/20) kunnen bewerkstelligen. Het lijkt wel alsof ze het zo gemakkelijk maken voor ons om ons toch maar allemaal door te laten, om zo voor de buitenwereld een goede ‘buitenlandse’ reputatie te verwerven. Die ballon heb ik zo maar even doorprikt. Alleen jammer dat een Japanse academicus niet echt deze blog gaat bekijken…

Belgium Fair (ベルギーフェア)

Het concept was het volgende: het comité van handelaren van het winkelcomplex ‘COMS Garden’ wilde een event houden wat toch een beetje anders is dan het gewone Japanse. Om een of andere reden (waarschijnlijk omdat ze connecties hebben daar ofzo…) hebben ze gekozen voor een Belgium Fair. Er stond dus een week een huisje waar ge aan de ene kant Belgische chocolat kon kopen, en aan de andere kant was er een standing bar gemaakt waar ge op u gemak van een Belgisch biertje kon genieten. En niet zomaar een Belgisch biertje! Pils was er niet te vinden, maar voor de rest bijna elk bekend merk. Duvel, Leffe (radieus, vieille cuvée, blond en bruin), maredsous 6°, 8° en 10°, hoegaarden, hoegaarden grand cru, verboden vrucht, 4 van de 6 Belgische trapisten in alle soorten (achel, westmalle, rochefort en orval; westvleteren was er natuurlijk niet en chimay ook niet om een of andere reden…), Belle-vue kriek en framboise, kriek en geuze Boon, en dan nog wat onbekendere bieren zoals Cantillon kriek en geuze en framboise, saison régal,… Kortom er waren in totaal 32 verschillende bieren. Mijn taak hield in dat ik de mensen hun bier geef, en om met de klanten bezig te zijn. Vragen beantwoorden en informatie geven over Belgie ed. Natuurlijk is dit niet het interessantste om te doen, dus heb ik voor mezelf een soort van competitie gemaakt. Probeer zoveel mogelijk drankjes los te krijgen van de klanten. Ik mocht natuurlijk niet gratis drinken, dus probeerde ik zoveel mogelijk klanten zover te krijgen dat ze mij een pint betaalden. Ik kan niet zeggen dat dit erg goed geslaagd is, maar de gesprekken die er nodig voor waren, waren zeer de moeite waard. Niet alleen omdat dit een vrij goede oefening was om mijn beleefd Japans te oefenen, maar ook omdat ik serieus wat Kansai-dialect heb bijgeleerd. Uiteindelijk kon ik de plaatselijke dronkaard in zijn dialect verstaan. Niet elk woord, maar hetgeen hij wou zeggen had ik wel mee. (ge moet weten dat het kansaiben het West-Vlaams is van Japan, veel verschillende woorden en erg snel gesproken, moeilijk maar des te interessanter!) En wat nog veel belangrijker is, ik heb weer wat mensen leren kennen. Mijn collega’s waren echt heel erg toffe mensen. Kinoshita-san en Mami-chan.

Mami-chan is een ‘freetaa’ (iemand die na haar middelbare school is gaan interimmen. Niet zoals bij ons, maar het concept is min of meer hetzelfde: switchen van job naar job en alleen aannemen wat u interessant lijkt) van mijn leeftijd die erg geniet van haar leven. Er zijn maar weinig Jappen die ik ken die dat doen. Iedereen is erg druk bezig met iets, terwijl zij zoiets heeft van ‘we zien wel wat er nog komt, als het maar plezant blijft’. Wat haar toekomst zal zijn, weet ik niet. Maar ze geniet wel van haar jeugd! Had ik wel respect voor.
Kinoshita-san is een freelancer die de praktische kant van het evenement op zich had genomen. Hij weet enorm veel over de geschiedenis en de cultuur van Japan en dan vooral van Osaka. Hij besefte maar al te goed dat ik een student ben die Japans en zaken omtrend Japan onder de loep aan het nemen is. Dus hij heeft mij heel erg veel weetjes en nieuwe woorden geleerd. Vooral dingen die ge niet echt direct in een les te weten komt. Weetjes uit grootmoeders trommel. Hij was degene met wie ik in de bierstand stond en met wie ik dus de hele dag samen heb gewerkt. Echt wel fijn dat het een kerel was als hij.

Als laatste moet ik nog even melden dat ik het zelfs tot de plaatselijke krant gehaald heb. Ik sta met een verbazingwekkend grote foto in de Osaka NichiNichi Shinbun. Een krant die door een kleine 6 a 7 miljoen mensen gelezen wordt, schijnt...

Kerstcadeaus

… heb ik gekregen van Ping Yii, van Saartje en van het thuisfront. Ping Yii komt later aan bod, want dat heb ik gekregen op het kerstfeesje in Matsumoto.

Kerstcadeau van Saartje was een postpakket met Thaise koekjes (die helaas helemaal verkruimeld waren), foto’s, een sleutel (tot haar hart :p) en een soort ballon-pets-ding. En daar bovenop een brief waarvan ik de inhoud voor mezelf ga houden. Ik vond het echt zaaaalig! Eens te meer omdat het mij weer heel veel steun gaf, en het besef dat wij allebei hetzelfde denken over onze relatie. Een dikke merci daarvoor!

Van het thuisfront heb ik een postpakket gekregen met een zeer gevarieerde inhoud. Het ging van shampoo tot koekjes, een kunstwerk tot foto’s van mijn broer zijn trouw, van een DVD-film over mijn familie tot kaas en brood, kerstkaarten van een hele troep mensen (waaronder zelfs de familie van mijn schoonzus!), en als laatste maar niet het minste: koekjes op moeders wijze gemaakt door, jawel, mijn moeder. Aan iedereen die daar iets mee te maken heeft: Een dikke merci! Ik voelde mij even de koning te rijk!

Witte kerst in Matsumoto

Dat zal wezen ja! De weergoden beslisten daar anders over. Kutgoden! Blijkbaar ligt er altijd sneeuw in Matsumoto bij kerstmis, behalve het jaar dat Michael speciaal voor een witte kerst naar den Matsumoto gaat. Dan ineens zeggen de goden: “Neen, dit jaar geen sneeuw”. Niet dat dit zoooo hard mijn humeur beïnvloedde (behalve dat ik er gefrustreerd en agressief van ben geworden… :p), maar ik had het wel graag gehad.

Kerstmis is trouwens niet echt een grote zaak in Japan. Heel goed merkbaar aan de winkeliers die op Kerstdag al hun boom aan het ontmantelen zijn… Wij Belgen hebben toch geprobeerd om toch een zekere Kerstsfeer op te bouwen. Erg goed zijn we daar helaas niet in geslaagd. Wat helemaal niet wil zeggen dat het niet gezellig was! Integendeel, het Kerstfeesje was er een om nooit te vergeten! Met cadeau’kes uitwisselen en champagne, en dronken Jappen, geile Koreaantjes en een enkele drinkgrage Russin (die waarschijnlijk wel wat meer gewoon is aangezien ze in Kamsjatka wodka drinken om zich warm te houden…). Al moet ik toegeven dat van veel van die gevolgen, ik een van de oorzaken was. Ik, de Japanse trots, en de Koreaanse vastberadenheid. En leuk dat dat was!
We hebben dus samen gegeten en gedronken in een of ander clubhuis van de Shinshuu Unief-studenten. Er waren veel Belgen, een allegaartje van 2^de Bachers en 1^ste licers, en veel Jappen, en wat vrienden van de Deem, Joris, Wim, Ping Yii en de ka… (oeps!) Kevin, zijnde een paar Koreaantjes en die enkele Russin. Middernacht hebben de Belgen cadeau’tjes uitgewisseld. Ik heb aan Ruben een fles Boon Kriek gegeven en ik heb van de Ping Yii een fles sake gekregen en een zak vol snoepjes! Ook hier wil ik mijn dank betuigen! Merci.
Verder wil ik den Deem bedanken voor de organisatie van deze (zeker voor u) onvergetelijke avond.

De volgende dag of de dag erna stond er een snowboard-dag op de planning. Wederom dankzij de weergoden is dit niet doorgegaan. Er lag te weinig sneeuw… (om dan te beseffen dat tot vorig weekend de pistes open waren en terug zijn moeten sluiten wegens te veel sneeuw… Is toch ni meer toevallig he) Dus zijn we maar respectievelijk naar Minami-Matsumoto (Zuid-Matsumoto) en Nagano gegaan. Minami-Matsumoto was volgens den Deem groter als Matsumoto zelf en had een beestig station, zoals hieronder te zien is…

Nagano was organiserende stad van de Olympische Winterspelen in 1998. En veel vooruitgang is er sindsdien niet meer gebeurd… Ze zijn daar blijven steken in 1998, en heel de stad ziet er uit als een spookstad met veel plaatsen als de foto hieronder. Duidelijk vergane glorie. Alleen de tempel was wel min of meer de moeite waard.

Nieuwjaar in Tokyo

Over Tokyo valt er erg veel te zeggen. Tokyo is een grootstad. Met alle voor- en nadelen die horen bij een grootstad. Een groot voordeel is dat alles aanwezig is! Alles wat ge wilt, kunt ge wel ergens verkrijgen; maar ge moet wel veel betalen voor het vervoer. Een enorme variëteit van rassen; maar het Japanse karakter gaat grotendeels verloren. Zeer veel interessante plaatsen; maar altijd wel superveel volk. Het is dus een beetje afhankelijk van persoon tot persoon of ge dit fijn vindt of niet. Ik persoonlijk ben zeer blij dat ik uiteindelijk niet in Tokyo zit. Ik vind Tokyo te druk, to on-Japans (natuurlijk in vergelijking met de Japanse standaard, vergelijk het met België, dan ben ik mis… uiteraard) en bovenal te veel ‘loser-gaijin’ (gaijin is buitenlander maar met een vrij negatieve ondertoon). Maar hoe dan ook een erg leuke trip!

Elke buurt heeft wel zijn eigen karakter. Zo is Shibuya het Mekka voor de jeugd met winkels en een paar zalige clubs; Shinjuku heeft het Sky Scraper park met een paar super gebouwen zoals het Metropolitan Government Office gecreëerd door Tange Kenzo, met een prijskaartje van maar liefst een miljard dollar, en Hyatt park (het hotel van in Lost in Translation, waar we binnen zijn gegaan om es te zien en om foto’s te trekken van het uitzicht), Shinjuku heeft ook het drukste station ter wereld wat echt ontzettend is, werkelijk; Akihabara is dan weer de buurt voor de computer- en gadgetsfreaks waar ge alles kunt vinden van electronica (of wat het specifieke woord ook is); Harajuku is dan weer de buurt van de Japanse excentriekeling, die rondlopen als stripfiguren of gothic-mensen; Ginza is de rijke mensen buurt waar alles te koop is van Calvin Klein, Armani, en weet ik veel; en dan is er nog Gotanda, de buurt waar Philip en Miki mij hebben laten logeren. Het is dan ook niet meer dan op zijn plaats om deze 2 lieve mensen hartelijk te bedanken om deze parasiet in hun huis op te nemen.

Hetgeen wat overal heel erg veel aanwezig was, is neonreclame. Neonreclame is in Tokyo (en overal in Japan) meer dan reclame alleen. Het is kunst. Echt fantastisch om ’s avonds rond te wandelen en van die neon te genieten. Een aanrader voor iedereen die plannen heeft om erheen te gaan!

Tot zover over de stad zelf. Nieuwjaar hebben we 2 keer gevierd. Een eerste keer met Japanse vrienden van mijn gastvrouw Miki, waar we zijn gegaan voor een tabe en nomihoudai. Maar niet zomaar een! Een fantastische yakiniku tabehoudai. Het gemakkelijkste om yakiniku te omschrijven is ‘binnenhuis-BBQ’. Dus zoveel vlees eten als ge kunt, rekening houdend dat ge ook zoveel moet drinken als ge kunt. Daar was dus een soort voor evenwicht voor nodig! Na dit gezellige samenzijn zijn we doorgegaan naar de Womb. Een erg goede club in Shibuya met muziek die mij zeer aanstond, techno en deep house. Heerlijk feesje!

Nieuwjaar zelf hebben we aanvankelijk gevierd op Japanse wijze. Samen gezellig eten en dan TV kijken. Het was wel niet het gewoonlijke nieuwjaarsgerecht, osechi ryouri, maar het was hoe dan ook smullen (waarvoor mijn dank aan Yuko en Miki die dit heerlijke maal in elkaar gebokst hebben). Op de TV was er alleen maar rommel. Zeker toen DJ Ozma met zijn ‘naakte’ vrouwen op het podium verscheen. Wie hier meer interesse in heeft moet maar gaan zoeken op youtube onder ‘bounce with me’ van DJ Ozma, of gaan naar de blog van Joris waar er een link staat naar dit (on-) gebeuren. Maar hoe dan ook, dit zal zeker en vast op de volgende Oosterse avond in de fak komen!!! Na de aftelling kon ik mij niet meer inhouden, en ben dan met een select gezelschap nog naar een club gegaan in Roppingi. Roppongi staat bekend om zijn clubs die vol zitten met buitenlanders en geile Japanse sletten die daar zijn om die buitenlanders te neuken. Vergeef me mijn taalgebruik, maar het is maar om in diezelfde sfeer te geraken… Dit hebben we gekozen omdat de rest te duur was, en omdat Tokyo op nieuwjaarsavond sowieso volzit met buitenlanders. Nieuwjaar is immers een religieuze zaak in Japan, wat gevierd wordt met de familie. Dus de Jappen die toch nog op straat rondlopen zijn oftewel aan het werken, of te wel zichzelf aan het prostitueren (niet in de vaste betekenis van het woord… en enige overdrijving is ook wel aanwezig hier), dus ook aan het werken J. Hoe dan ook, samen met mijn vrienden en een oude kennis (Lazarus) hebben we er een heerlijk feesje van gemaakt.

Vanuit Tokyo heb ik ook nog 2 uitstapjes gedaan. Eentje naar Yokohama en eentje naar Kamakura.

Yokohama is een zeer mooie, moderne stad die in de metropool van Tokyo ligt. Veel mensen die werken in Tokyo, wonen in Yokohama. Een erg gezellige stad die prachtig onderhouden is. Zeker de haven en Chinatown waren zeer de moeite waard! De foto’s spreken voor zich denk ik…

Kamakura is een zeer oud dorp waar er nog vele tempels en schrijnen rechtstaan, die er al een tijdje staan. Daarbuiten is er ook een Buddha-beeld van 11,4 meter hoog. Best wel indrukwekkend. We zijn daar rondgeleid door een jongedame die plannen heeft om vanaf volgend jaar in Brussel te komen wonen en studeren. Haar zus heeft er al een 8-tal jaren een Japans restaurant, en zij gaat er nu studeren. We zijn achteraf ook uitgenodigd in haar huis waar we vol werden gestopt met het lekkerste eten van Japan. En zeker niet het goedkoopste. Allemaal gemaakt door de mama. Ik denk dat het vanaf nu mijn plicht wel een beetje is om dat meisje een beetje een thuisgevoel te geven als in België is. En dat is in alle waarschijnlijkheid ook een beetje de bedoeling geweest van de ouders. Geen erg, want het is echt een erg leuke jongedame!

Zo. Dat was het een beetje! Nu ben ik ondertussen terug in Osaka en weer aan het genieten van al mijn vrije tijd. Vanaf volgende week ben aan het liften met Hilde, een jongere collega van mij. En daarna komt mijn jongere broer mij bezoeken. Vakantie is een fijne periode. Ik zal u nog wel berichten over mijn volgende belevenissen.

Als laatste wil ik u zeggen, Vrolijk Kerstfeest en Gelukkig Nieuwjaar!

Vele groeten vanuit Osaka, Japan

PS: degeen die de eerste en degeen die de laatste zinnige comment schrijft, trakteer ik een pint vanzogauw ik terug in Belgie ben! Of het zinnig is of niet, dat maak ik uit. Het zal doorgaan tot ik de volgende keer op internet kom, en da kan nog wel ff duren...

Vrees niet, mijn vriend !!!

2006-12-28T23:41:00.000+09:00

Dag lezer,

Vrees niet! Ik ben nog steeds in leven!

Het is een lange, lange tijd geleden dat ik nog teken van leven heb gegeven, maar het leven na de vreselijke examens staat nu in het teken van plezier maken. Kerstmis is gevierd en nieuwjaar komt eraan. Daar moet natuurlijk een feesje van gemaakt worden! Ik neem aan dat jullie dat ook wel kennen... en ik denk al zeker dat jullie daar hetzelfde gaan doen!

Vanzogauw dat ik terug in het mooie, heerlijke Osaka zal zijn, alwaar de mensen weer communiceren in het mooie, heerlijke Kansai-ben waar ik zo van hou..., zal ik de moeite doen om nog eens iets van mijn leven over te brengen.

Veel groeten uit het nog steeds verre Japan. Dees keer niet in Osaka, maar in het ook wel mooie Tokyo.

Mig

Morgen is mijn lievelingsdag!!!,Studeren,Seminar Camp,Belgenavond,Belgisch bier

2006-12-11T16:46:00.000+09:00

Geachte lezer,

Vanaf morgen ben ik 3 maanden van huis weg! In zekere zin is dit een goede reden om een feesje te bouwen! Zeker als ge weet dat het morgen niet alleen mijn `weg-van-huis-verjaardag` is maar ook de verjaardagen van mijn collega`s Hilde en Chuuken. Hilde is een collega van het thuisfront die 20 wordt (en dus eindelijk alcohol mag drinken in Japan...), Chuuken is een gekke, geile, toffe kerel uit Taiwan waarvan ik helemaal niet weet hoe oud hij wordt. En als dit nog niet genoeg is, dan zal deze klap wel eens ene kunnen zijn bovenop de vuurpijl: mijn vaste stek is na een maand recuperatie er terug bovenop geraakt. Na een brand in de keuken zou nu alles terug in orde moeten zijn in de Wood Village, en kunnen de nomihoudai`s zich weer beginnen opstapelen! Morgen is mijn lievelingsdag!

Studeren
Maar het leven is meer dan morgen alleen... Zoals ik al heb geschreven, is het goede leven een tijdje onderbroken door studeren (Japans (vooral kanji), Business Japans, Japanse economie), presentaties maken (Japanese industry and companies) en een enkele paper schrijven (Japanese Law). Daar ben ik dus de laatste dagen erg druk mee bezig geweest. In se zou ik dus geschreven hebben dat er niet zoveel gebeurd is in mijn leven, maar (zoals den Deem al heeft gezegd) het is dan ook niet zo interessant voor de buitenwereld om te weten waarover ik studeer. Interessanter zijn de dingen die ik meemaak... Vandaar dus deze paragraaf! Ik doe ook effectief nog iets op studiegebied!!!

Seminar Camp
En dan was het weekend daar. In het kader van de les `Japanese industry and companies` zijn we op Seminar Camp gegaan. Onze lieve professor Tomoko-Sensei (privilege voor de buitenlandse student… voor de jappen is het Kawakami-Sensei) is een aantal weken in Amerika geweest voor een conferentie en in ruil voor die verloren lessen zijn we met z`n allen op seminar camp gegaan. Elke student heeft du seen presentatie gemaakt die dan is voorgedragen. Een erg interessant concept! Dit vindt elk semester plaats voor haar studenten en het is een goede oefening voor de eerstejaars om een degelijke presentatie in elkaar te steken, en het is een goede zaak voor de rest om kritiek te kunnen vormen en te geven op het gepresenteerde stuk. Alleen jammer dat het voornamelijk in het Japans was en dat het 6 uur heeft geduurd aan een stuk. Een goede les, hoor ik u zeggen, maar probeer maar eens om na een 2-tal uur nog met volle aandacht op te letten. Mijn collega`s japanologen in spe zullen wel begrijpen dat dit vrij onmogelijk is om u dan nog te kunnen concentreren. Dus 4 uur staren was het gevolg. Maar goed dat er een beer vending machine aanwezig was in het gebouw...
Na deze uitputtende namiddag begon het leukere deel van het seminarie kamp. Eerst samen eten en een zeer bescheiden nomikai (bier was na een kwartier al op...) en dan chillen met de jappen in de dorm met den drank die mee was gekomen van het thuisfront. Er was bier, whiskey, shouchuu en nihonshu (sake). Dit was wel erg interessant. De drank die mee was, was van de buitenlandse studenten (wij...) en van de 4de jaars. Er zijn dus mensen te vinden met een zelfde gedachtenpatroon. Maar goed ook want anders was er niet genoeg voor iedereen... Dus de avond was een erg leuke en interessante bedoening. Mijn sociaal netwerk heeft zich nog maar eens uitgebreid. Ik ken nu zelfs degeen die mijn hyaku-en-cheeseburgers maakt, en ik heb iemand de belofte doen doen om een Nabe-party the houden. Nabe is wok. Dus iedereen gaat rond de wok zitten en eet en drinkt. Fijn toch!!!

Belgenavond
Voorts was er gisterenavond een belgenbijeenkomst in een Italiaans restaurant waar ge voor 2600 yen (17.5 euro) uw buikske kon rondeten en –drinken. Alles wat op de kaart stond mocht ge bestellen zoveel ge maar wilt. Ik hou van het `houdai`-concept (tabehoudai à zoveel eten ge maar wilt/kunt; nomihoudai à moet ik het nog zeggen...)!!!
Buiten het heerlijke eten was er ook heerlijk gezelschap. Natuurlijk de belgjes uit Kansai University en degeen uit Osaka GaiDai, maar daar bovenop nog 2 dames die hier wonen en werken/onderzoek doen. Erg toffe mensen en bijgevolg erg gezellig, dus hebben we almaar beslist om het over te doen. Juij!

Zo beste vrienden, vriendinnekes, familie, academici (?) en iedereen die dit heeft gelezen, het leven lacht mij nog steeds toe. Nu nog een anderhalve week examens doorstaan en vanaf dan staat mijn vakantie voor de deur!!! Met deze gedachte zou ik aan iedereen in Leuven een hart onder de riem willen steken om er een fantastische blok – en examenperiode van te maken!

Belgisch bier

Nog even melden dat mijn vakantie eraan komt (hehe), en dat het eerste wat ik ga doen in mijn vakantie is Belgisch bier verkopen! Er komt een `ベルギーフェア` aan, een event waar Belgie centraal staat en waar ik dus Belgisch bier, en mijn deskundigheid omtrend Belgisch bier ga verkopen. Heerlijk toch!!!

Groetjes uit het verre Osaka, Japan.

Ps. Mijn fototoestel is gefixed! Dus ge kunt binnenkort mijn laatste foto’s bezien...

Vervolg: De zaak Keishi

2006-12-06T15:12:00.000+09:00

Geinteresseerde lezer,

U herinnert u vast nog wel een van de vorige blogs: De zaak Keishi. (zoniet, dan moet ge nu eerst even gaan zien) Hier volgt het vervolg op deze blog.

In praktijk zijn Patrick en Keishi niet gescheiden geweest in die tijd. Daar had Hirano een ander ideetje op uitgedacht. Er was namelijk nogal wat reactie, vooral van Patrick die geen andere room mate wilde, waardoor er een andere oplossing werd gezocht en gevonden. Namelijk dat voor Keishi vanaf nu een avondklok geldt van 22h. Als hij niet binnen is op dat uur, geen nieuwe waarschuwing meer, dan vliegt hij meteen van het kot.
Dit heeft een maand ofzo geduurt. Vanaf een weekje na mijn vorige blog over Keishi.

Het prachtige vervolg van dit verhaal verslaat alle verbeelding. Keishi is namelijk naar de instantie gegaan die boven Hirano staat. Hij heeft zijn hele verhaal gedaan en de uitkomst is dat de avondklok is teniet gedaan, hij terug mag werken en dat Hirano zich heeft verontschuldigt bij hem!!! Dit laatste kon ik niet echt geloven. Best wel ironisch dat het conservatieve zich heeft moeten verontschuldigen bij het progressieve. In zeker opzicht kan dit wel een goed voorbeeld zijn voor Japan...

Het enige jammere momenteel (en dit heb ik nog niet vermeld denk ik), is dat de Wood Village 2 weken geleden vuur heeft gevat in de keuken waardoor de keuken vrijwel volledig is vernietigd. Daardoor is de Wood Village dicht tot 12 december. Die dag wordt zeker en vast een feest! 2 redenen om te feesten! Een is dat de Wood Village (onze vaste stek) terug open gaat, en een tweede is dat die dag ik 3 maanden weg ben van huis. Is ook een reden om te feesten uiteindelijk.

Gegroet

Mig uit Osaka, Japan

Umeda met Jun, Party with the judges, Mochi-making, Pure club, Nomikai, Hanko

2006-12-06T13:53:00.000+09:00

Dag lieve mensen,

Eerst en vooral iedereen een toffe dag gewenst, met de komst van de Sint en de verjaardag van Samson!

Voor de rest vind ik het een fijn weerzien op deze erg zonnige dag in het verre Osaka, Japan. Ik moet zeggen dat naast het erg plezante leven (zeker omdat de voorbije weken nogal veel in het kader stonden van den drank), wordt het stillekes aan tijd voor het serieuze leven. Met name de examens beginnen er voor mij aan te komen. Dit is enerzijds een goede zaak want dan spaar ik wat geld en dan leer ik nog eens iets (want dat vergeet ne mens nogal eens). Samen met het feit dat als ik nu alle examens heb, ik in januari er geen enkele heb waardoor ik een maandje langer vakantie het... Anderzijds zijn examens toch maar vervelend omwille van het feit dat ge moet leren.
Dit leven zit er aan te komen, maar eerst moet ik u een beetje informeren over de voorbije week.

Umeda met Jun

Ik weet niet of ik het verteld heb in een vorige blog, maar mijn fototoestel zou mij dus 14.000 yen kosten om te laten maken. Daar was ik helaas niet mee akkoord! Zeker al niet omdat ik ni echt iets gedaan heb waardoor het stuk gegaan is. Dus ben ik deze week met Jun naar Yodobashi Camera gegaan om eens goed te klagen.
Helaas viel er niet veel te klagen. Het was bij de maker beslist dat de stukken te wijten zijn aan een schok. En daar zullen ze niet van afwijken! De vriendelijke bediende heeft wel gevraagd achter een korting omdat ik student ben die het toestel nog maar 2 maanden heeft. Het heeft gewerkt! We zijn van 14.000 naar 10.000 yen gegaan (delen door 148). Tof seg. Eerst wou ik dit niet echt betalen, maar tis dat of een nieuw fototoestel kopen voor weer maar eens minstens 27 a 28.000 yen. Hoe dan ook, op een reis als dees, is een fototoestel wel een noodzakelijk hebbedingetje vind ik.
Na de winkel zijn we wat gaan shoppen. Ik had een sjaal nodig en een nieuwe broek (mijn jeans is gescheurd bij de voetbal…). Jun had een warmere jas nodig. Erg kieskeurig was ik niet. Ik had een nieuwe jeans nodig en dat is snel beslist he. Probleem bij broeken bij mij is dat de pijpen altijd te lang zijn. Daar had ik dus schrik voor en inderdaad, dat was het geval. Wat is er dan fantastisch aan Japan? Dat fixen ze hier binnen het uur, gratis. Heerlijk toch!
De sjaal is grijs.
Jun heeft niks gevonden. Dus zijn we maar gaan eten en drinken. Fijn zo. Hij is serieus om naar Belgie te komen. Als het niet is om een jaar te studeren, dan komt hij op bezoek! Fijn zo.

Party with the judges

Vrijdag was er de party with the judges. In het kader van de les ‘Japanese Law’ zijn we gaan eten en drinken met de professor en 4 rechters. Erg plezant om zo een beetje te horen hoe het achter de schermen gaat van een rechtbank. Die gaan 3 a 4 keer per week na het werk ene drinken. Daar praten ze over alles en nog wat. Ook rechtzaken die vrij moeilijk zijn om te beslissen. Dit zal overal wel zo zijn! Maar 3 a 4 keer per week is wel erg veel vind ik. Dat zal ook wel de redden zijn waarom studenten helemaal niet kunnen drinken, en oudere mensen wel. Hier is het leven omgekeerd. Hier gaan ze op stap als ze werk hebben, bij ons voor we werk hebben.
Na de party zijn we met een select groepje nog naar een Irish Pub gegaan (op de 6de verdieping van een gebouw) waar de judges serieus konden volgen met drinken. Wat wel aangenaam was. Eens met een jap dronken worden en op hetzelfde niveau zitten de hele tijd. Dan kunt ge echt eens babbelen over cultuurverschilllen. Mede omdat elk van die rechters ook een jaar in buitenland hebben gestudeerd, zijn ze niet zo Japan-gericht en hebben ze een mening, die ze nog zeggen ook.
Wat mij ook opviel aan die rechters is dat die 2 levens leiden op hetzelfde moment. Het ene moment zijn ze de gerespecteerde rechter en echtgenoot, en het andere moment gaan ze gwoon op stap en vergeten ze alle etiquette en de reden waarom ze gerespecteerd zijn. Zo wist trouwens geen enkele echtgenote waar ze waren. Dat is blijkbaar niet belangrijk. Ik weet als ik niet thuis ben om half 4 `s nachts, dat mijn echtgenote wel ongerust zou zijn en dat ik op zijn minst een berichtje zou sturen.
Een ander ding is dat die rechter alle striptenten kende in Osaka. Waar ze zijn, hoeveel ze kosten, wie niet toegelaten is,... alles! Dus na het werk veranderen ze in de geile, dronken (ongetrouwde) kerel met veel geld. Is dit de samenleving die ik zie zitten om later in te vertoeven? Niet echt...

Mochi-making　お餅つき

`s Morgens vroeg uit de veren voor een culturele activiteit. We zouden in een Japanse lagere en kleuterschool mee met de kinderen mochi gaan maken. Mochi is `japanese rice cake`. Men stoomt (of kookt) speciale mochi-rijst, begint er op te slaan met een soort hamer totdat de rijst helemaal plakt aan elkaar en het niet meer duidelijk is dat het rijst is. Dan worden er bollekes van gedraaid en kunnen er allerlei dingen mee gedaan worden. Men kan er mee gooien, op gaan staan, in uw gezicht wrijven,... of ze kunnen er een bonenpasta (あんこanko) insteken of gemalen bonen (黄粉kinako) rondom smeren en daarna opeten. Het is een traditie die normaal op nieuwjaar wordt gedaan. In een school is dat natuurlijk vroeger omwille van de vakantie op nieuwjaar. Het is alleszins wel een gezellige boel waar iedereen `ishoukenmei` meedoet, volle inzet toont. Tof!
Daarna mochten we een les bijzitten met de kindjes van 10 jaar. Natuurlijk is dat uitgedraaid op een zoveelste 自己紹介, zelf-introductie en dat de jung ons vragen mochten stellen. Over alles. En dit meer als een half uur aan een stuk. En dat met een kater! Neeneen, dit was niet echt aan mij besteed, dus heb ik mij er wijselijk buiten gehouden. Naderhand mochten we een kwartier met de kindjes babbelen (of zij met ons...) en na 24 handtekeningen te hebben uitgedeeld mochten we de klas verlaten.
Een opmerking die ik wil geven op dit gebeuren, is dat in die klas van 37 kinderen, 2 kinderen zaten met een mentale handicap. De een iets lichter als de andere maar ze hoorden beiden niet thuis is in het gewone onderwijs. Dat is niet goed voor hun ontwikkeling en een grote druk op de schouders van de leerkracht. Is dit omdat de ouders beschaamd zijn over hun kind en hun handicap negeren door ze naar een gewone school te sturen? Of is er gewoon geen school voor kinderen? Ik weet het niet… (als er iemand is die daar een antwoord op heeft… ge comment maar! Ben wel benieuwd)
Een andere kleine opmerking is dat ik voor het eerst in mijn leven een albino kind heb gezien. Die zijn dus wit! Niet alleen het haar, maar heel het lijf. Vreemd!

Pure club

`s Avonds was er de afspraak die ik met Caroline heb gemaakt om naar een club te gaan. Dus samen met haar, James, Phil en Sarah zijn we gaan stappen in Shinsaibashi. Eerst wat perikura gemaakt. Dat zijn die kleine idiote foto’kes die er idioot uitzien… Maar die uiteindelijk wel een leuke herinnering zijn aan een leuke avond.
Ondertussen kent ge het wel he… Dansen en feesten en naar huis…

Nomikai

Hoewel ik niet in de mood was, heb ik ervoor gekozen om deze wel mee te doen omwille van het gratis eten en omdat ik geen zin had om naar de winkel te gaan. Veel gedronken had ik aanvankelijk niet, maar na die eerste en tweede begon het wel wat rijkelijker te vloeien.
Die jappen daarentegen. Wel, wederom hetzelfde verhaal als de vorige keer: drinken, kotsen, drinken, kotsen, drinken, kotsen… Walgelijk. Zeker omdat we nu met 4 keer zoveel man waren als vorige keer en nog zekerder omdat er een paar jappan het in hunne bol kregen om de kleren uit trekken. En de andere jappen de nood hadden aan de edele delen te betasten…
Na het feesje hebben Alisdair en ik de overige drank op slinkse wijze meegekregen op de kamer (gepakt en gaan lopen, 2 maal) en hebben de rest van de avond gezellig geboerd op de kamer.

Hanko 判子

Gisteren was het dan tijd om mijn eigen hanko 判子 te maken. Ik weet niet of ge het weet, maar ge weet wel dat op een kalligrafisch werk er een rode stempel wordt gezet. Die stempel heb ik gisteren gemaakt. Eerst moest ik een schrijfstijl kiezen en daarna zou elk teken van mijn naam 美波恵流 in die schrijfstijl gezet worden. Daarna moest ik die overtekenen op een blad papier en er daarna overgaan met een stift waardoor er op de andere kant van het blad het spiegelbeeld werd gevormd. Dat spiegelbeeld moest ik overtekenen op het marmeren blokje. Eens dat getekend, had ik 2 opties. Oftewel kras ik alles weg behalve het teken waardoor ge rode tekens krijgt en een witte achtergrond. Oftewel kras ik het teken weg en dan krijgt ge witte tekens met rode achtergrond. Wel het was mijn eerste hanko en het is niet gemakkelijk, en de tekens van mijn naam in de gekozen schrijfstijl waren een ware opgave, waardoor ik gekozen heb voor de 2de optie die blijkbaar gemakkelijker is.
Desalniettemin was het een erg moeilijke opgave, maar iedereen steunde mij en heeft mij succes gewenst of heeft mij serieus geholpen. Iedereen behalve de persoon die mij in de club heeft geloodst, die in dezelfde dorm woont en die volgend jaar clubhoofd is. Hij is degeen die mij alles heeft geleerd tot hiertoe en degeen waarvan ik dacht dat hij wel eens een vriend zou kunnen worden. En die persoon was maar aan het roepen dat het onmogelijk was en dat ik maar 2 tekens moest pakken (wat helemaal geen betekenis heeft... wat is in godsnaam miha? De helft van mijn naam...). En zelfs toen ik hem zei dat ik het wou proberen en als het mislukt ik wel 2 van die stukskes steen zou betalen, bleef hij roepen dat het onmogelijk was en dat ik er niet aan moet beginnen en dat het mij helemaal niet zou lukken,... Zo hevig zelfs dat ik bijna serieus uit mijn slof ben geschoten. Jammer dat ik dat nog niet kan in het Japans, en tegelijk gelukkig voor mij (en ook voor hem...) dat dit nog onmogelijk is!
Wel uiteindelijk heb ik het toch gedaan (zeker omdat ik er al een uur aan bezig was...) en het is mij warempel gelukt ook. Een paar kleine foutjes, maar de aanwezige 3de en 4de jaars vonden het een erg goed (en niet alleen voor een beginner!) geslaagde hanko. En dat ga ik op een of andere wijze toch proberen in te wrijven bij die kerel die nog niet eens een greintje steun of hulp heeft gegeven. En daar ga ik waarschijnlijk gezien de Japanse normen onbeleefd zijn. Kan mij in dit specifiek geval niets schelen. Dan ben ik even de onwetende buitenlander...

Zo zie je maar beste lezer, ik trek hier nog wel mijn plan. Al heb ik af en toe toch zo mijn bedenkingen bij bepaalde dingen. Een ding is nagenoeg zeker: Een superervaring en geweldig om hier een jaar te vertoeven, maar wonen en een gezin opbouwen... dat toch liever in het Belgenlandje!

Gegroet

Michael aka Mech aka Mig aka DJ da Mig aka Mitch aka Mihael uit het verre Osaka, Japan

Pure Club, Nomikai, Mino'o Park, Arashiyama, Asahi, OEFF, Nomikai (2)

2006-11-29T14:09:00.000+09:00

Dag lieve bloglezers,

Het is weer even geleden dat ik nog iets van me heb laten horen. Bij deze neem ik de spreekwoordelijke pen te hand en zal ik u nog eens informeren over het verloop van mijn leven hier in Japan. Door de week gebeuren gewoonlijk niet al te veel opmerkelijke dingen. Deze keer verschilt dat ook niet. Het weekend daarentegen: Pure Club, Nomikai (飲み会) met de kalligrafieclub en een stevige bergtocht in de buurt van Mino’o Kou’en 箕面公園, een groot park in Mino’o. Vervolgens was er nog de voorbije week waar we op brouwerijbezoek zijn gegaan, naar Kyoto (Arashiyama, 嵐山), en in het weekend het Osaka Europees Film Festival, 大阪ヨーロッパ映画際, en wederom nomikai met de mensen van het kot.

Pure club

Avondje met de Britten. Het begon allemaal op kot toen ik besliste om een avondje niks te doen om wa geld te sparen. De Britten stelden dan voor om wa drankspellekes te spelen op de kamer. Fijn! Rond 10 uur kwam dan het idee bij iemand om toch nog iets te doen. Uit te gaan. Natuurlijk kon ik daar geen nee op zeggen op dat moment. Dat zijn omstandigheden waar ge op zo een idee nagenoeg automatisch ja op zegt. Hoe dan ook, wederom naar Pure Club om ons nog eens te mengen met de zwarte medemens, en de Japanse sletjes. “Waarom dan Pure Club?” hoor ik u afvragen. Wel, omdat het goedkoop is. Eens binnen, drank à volonte. Wie kan daar geen nee op zeggen? (mensen die ni drinken…)
Op die avond is er helaas niet al te veel wonderbaarlijks gebeurt. Buiten het feit dat het een ‘Temptation Evening’ was waar de knappe sletjes wel eens opdringerig konden zijn. Goed voor mijn zelfvertrouwen (ahum) en sfeer maken. Laat op de avond ben een oude vriend tegengekomen. Iemand die ik al lang niet meer heb gezien (alle, een weekske). En het was weer fijn om hem te ontmoeten. Lazarus is zijn naam!

Nomikai

Voor de mensen thuis, 飲 is het teken voor drinken en 会 staat voor samenkomen. Inderdaad, drinkbijeenkomst. Daarvoor was het een vergadering. Het nieuwe comité is gekozen. We zijn nu namelijk in het laatste semester. Vanaf april begint het nieuwe academiejaar. De nomikai was dan ook om het voorbije jaar fijn te beëindigen en om het kersverse comité te feliciteren. En fijn dat dat was! Sfeer alom. Eten zoveel ge wilt, en drinken zoveel ge wilt. Wat natuurlijk heeft geleid tot een zeer leuke bende zatte Japanners. En ik denken dat het allemaal seuten zijn (waar ik toch nog gelijk in heb hoor, ik denk dat een kalligraaf van nature uit een seut is…). Maar het zijn fijne mensen. Veel gebabbeld en veel gestaard omdat ik het niet meer aankon. Het was een goede oefening voor mijn Japans en ik had zelfs het gevoel dat ik er echt op vooruit aan het gaan ben. En dat is een fijn gevoel!
Na de nomikai had ik nog een andere afspraak. Het tankstation! Natuurlijk het spreekwoordelijke tankstation. Het was een date met mijn liefje om mij weer vol te gieten met moed om er weer een weekje tegen te kunnen. En ik was volgetankt!

Mino’o Kou’en

Deze keer was het mijn beurt om mij te verplaatsen naar mijn vrienden op de berg. En fijn dat dat was! Alleen jammer dat het nogal regende. Maar met een paraplu bij de hand, zijn we dan vertrokken naar het grote park in Mino’o.
Deze tijd van het jaar is het geweldig om zulke natuuruitstapjes te maken. Het is namelijk de tijd om naar de Kouyou te gaan zien (紅葉狩に行くmomiji kari ni iku). In de herfst, net als bij ons trouwens, veranderen de blaadjes van kleur. Het verschil is dat dat hier geweldig mooi is. Veel meer kleur en variatie in kleur als bij ons. En als kers op de taart, de Maple tree. De blaadjes van de maple tree zijn schitterend! Een mooie rooie kleur. Moeilijk te omschrijven. Dus als ge het wilt zien, kheb er een paar meegenomen en gedroogd, of ge komt naar Japan rond deze tijd (laatste 2 weken van november). De moeite waard.
Mino’o park heeft een erg mooie waterval waar aapkes zitten die niet gegeneerd zijn om de sushi uit u handen te pikken en zelf op te eten. Jammer alleen dat we daar niet zijn geraakt… Want wij hebben gekozen voor de alternatieve route gekozen en helemaal verkeerd gegaan. Beloning is dan weer dat we op die wandeling geen kat zijn tegengekomen (behalve mensen die aan het golfen zijn op een golfterrein in ‘the middle of nowhere’), de bomen een dak boven ons hoofd was, het een bergtocht was en dus goed voor de conditie, en dat het een prachtige wandeling was met erg mooie bomen en soms een prachtig uitzicht. Dit alles met goed gezelschap, wat kan een mens nog meer hebben?

Asahi

De komende week was een vol plezier en vertier! Het weekend was volgepland met het filmfestival, dus had ik de week om uit de bol te gaan. Maar deze keer in het kader van de les! Met de les ‘Japanese industries and companies’ stond er een brouwerijbezoek op het programma. De asahibrouwerij in Suita (de stad waar ik in woon).
Het begon met een film over hoe bier wordt gebrouwen, en hoe het in Japan gebeurd. Erg interessant als ge t mij vraagt. Vooral de toewijding waarmee de werknemers hun job doen (hoewel men dat in Belgie ook zo zou doen lijken in het filmke van het brouwerij-bezoek, maar ik heb de indruk hier in Japan dat dit niet louter geveinsd is...) was memorabel. Leuke noot hierbij is de prachtige Engelse/Amerikaanse stemmen die over het Japans werd gesproken. Superoverdreven proper gesproken. Goed te vergelijken met een TV-shop programma waar overdreven wordt bij het aanprijzen van vanalles.
Een tour door de brouwerij waar we veel geleerd hebben (hier verwijs ik naar Hilde haar blog) en na het bezoek mochten we proeven waar we op Westerse wijze op hebben gereageerd. En ja, de prof schaamde zich bij momenten! Dit omdat onze groep niet de enige groep was die aan het proeven was... En nee, ik was niet meer nuchter toen ik buiten stapte! Zoals het hoort na een brouwerijbezoek.
Na het bezoek hebben we ons in een parkje gezet met, opnieuw, Asahi-pinten. Gezellige avond. Zeker omdat Jun ook nog is afgekomen en we naar Umeda zijn afgezakt om mijn fototoestel binnen te brengen en om er ene te drinken. Fijn zo!

Arashiyama

Om middernacht terug thuis, niet al te dronken noch nuchter, dus opstaan was wel degelijk moeilijk. Maar ik ben er in geslaagd en dat heb ik mij niet beklaagd! Het was een heerlijke uitstap. Om verschillende redenen. Ten eerste, de mensen met wie ik ben gegaan waren onbekende. Dus heb ik weer wat nieuwe mensen leren kennen! Het waren mensen van het International Student Association. Het enige wat zij doen is naar conferenties gaan over heel de wereld om over verschillen in cultuur ed te discussieren. Het hoogtepunt van deze ‘cirkel’ is hun eigen conferentie in augustus, waar ze ons over heel de dag mss 20 keer voor hebben uitgenodigd en erop gedrukt om er naar toe te komen. Een tweede reden is omdat de tijd van het jaar een prachtige natuur te bieden heeft. De kouyou is een fenomeen waar ik van houdt! En het zou een derde reden kunnen zijn, maar ik hou het onder het tweede puntje, de kouyou in Kyoto is nog wonderbaarlijker omdat er tuinen en parken zijn die gespecialiseerd zijn in de kouyou zo goed mogelijk tot uiting te brengen. Met lichtspectakels en boomschikken. Fantastisch! Ik hoop u daar nog foto’s van te kunnen bezorgen. Als ik ze van Phil heb gezipt op mijn PC...
Na het bezoek van Arashiyama zijn we met een select gezelschap nog iets gaan eten en drinken in dezelfde izakaya (居酒屋) als waar ik met Jun ben gegaan de vorige dag. Een vrij goedkope, goeie izakaya. Misschien is dit dan ook wel een goede gelegenheid om de term ‘izakaya’ uit te leggen. In Belgie hebt ge restaurants, cafe’s en tavernes en consoorten. Meestal is het ofwel eten ofwel drinken. In Japan wordt dat samen gedaan. Ge gaat er om te drinken, maar hier wordt er gewoonlijk bij gegeten (vandaar dat er bij de nomihoudai een aantal schotels inbegrepen zijn...). Er is dan een zeer gevarieerde keuze schotels tegen een zeer degelijke prijs. Om zeker te zijn dat ge ermee weg zijt, het is geen maaltijd. Het zijn kleine schotels, halve porties ongeveer die bij het drinken worden verorberd. Meestal wordt dan in de groep een aantal schotels besteld en iedereen eet van alles. Fijn!
Na de izakaya, zijn Phil, Dan, Alisdair en ik nog afgezakt naar een bar in Zuid-Osaka (Tennouji, 天王寺) waar Phil en Dan een afspraak hadden met hun Japanse vriendinnen die ze ergens hebben ontmoet. Pikant detail: deze damens zijn 32... Alisdair en ik ons aanvankelijk afgezonderd (omdat er ni echt veel plaats was, en omdat we hun privacy willen geven). Punt waarom ik dit meld in deze blog is omdat ik eigenlijk graag wou vertellen wat ik gedronken heb. Een pint, van een liter. (alle eigenlijk 2) Blijkbaar de gewoonste zaak hier. Ik had het nog nooit gezien. Een pint van een liter. Ze hebben gesmaakt en ze hebben geleid dat we de laatste trein hebben gemist. Tot in Awaji zijn we nog geraakt (daar moeten we overstappen), maar verder was ofwel 2 uur en half wandelen, ofwel de taxi. Taxi dan maar en met een tussenstop in een marginale izakaya in de buurt, met de grote van een kot op Torres en schimmel op de muren... Wel lekkere shouchuu, 焼酎 (Japanse sterken drank).

Filmfestival

Zaterdag en zondag stond het 大阪ヨーロッパ映画際 op het programma. Enerzijds een erg leuke ervaring omwille van het taalgebruik wat eigenlijk nieuw was voor ons (Ruben en ik). Ik had nog nooit eerder tegen een klant gesproken. Dus het moest heel beleefd zijn! Anderzijds ergerlijk en vervelend omwille van de Japanse... hoe moet ik het zeggen, wijze (!) waarop alles gebeurde. Misschien moeilijk te vatten maar met enkele voorbeelden zal ik mezelf duidelijk maken. Het systeem hier in Japan is hetvolgende: de mensen kopen een ticket, dat ticket wordt omgeruild voor een nummer. Als ze binnen mogen dan is het in de volgorde van het nummer dat ze krijgen, en mogen ze vrijuit een plaats kiezen. Wie eerst is, kan dus eerst kiezen... Wel, er moesten ook nog enquete-formulieren uitgedeeld worden en er was de mogelijkheid om posters en programmaboekjes te kopen. Als laatste was er nog een plaats waar de pers naartoe kan komen om zich aan te melden. In Belgie zou er 2 man voor de tickets, 2 man voor de enquete en die volgorde-blaadjes (die werden samen gegeven), en een man voor zowel pers als programmaboekskes en posters (kwam bijna niemand...). Dus in totaal 5 man zou ruim volstaan. Wel wij stonden daar met 11 man! Natuurlijk (en daar zijn die Jappen goed in) was iedereen aan het doen alsof ze druk bezig zijn. Daarenboven stonden er in een ruimte van 10 meter op 5, 4 mensen de klanten ‘wegwijs’ te maken en hen welkom te heten en te bedanken. Werkelijk, als westerling hiertussen lopen was in begin een ervaring, maar ik kan mij niet bezighouden met niks 2 dagen aan een stuk. Zelfs een poster werd met 3 man opgehangen.
Maar omdat we 3 films hebben gezien (Lifting the Corazon, Simon en Dennis van Rita, resp een Spaanse, Nederlandse en Belgische film) die ik aan iedereen zou aanraden om te zien, was het wel de moeite. Meer nog omdat de hoofdrolspeelster van ‘Dennis van Rita’, Els Dottermans heb ontmoet en gesproken, was het de moeite waard om deze miserie te doorstaan. En als dat nog niet genoeg is, zelfs de Belgische Ambassadeur was uitgenodigd op het festival en natuurlijk ben ik kennis gaan maken met hem. Vreemd dat een kerel zonder kennis van de taal, ambassadeur van een land kan worden... Zal wel veel vriendjes hebben.

Nomikai (2)

’s Avonds hebben de Jappen mij weer weten verbazen. Enerzijds omdat ze ni tegen de alcohol kunnen (dit blijft mij verbazen) en anderzijds omdat de sfeer waarin dit alles gebeurd absurd is. Als een hogere zegt tegen een lagere om te drinken, dan heeft de lagere geen keus. GEEN keus. Met natuurlijk tot een groots kotsfestijn tot gevolg. Iedereen dronk tot ze ni meer konden en meer. Sja, dan gebeurt dat. Erg vreemd. Effectief iedereen heeft gekotst, en is dan gewoon verder gaan drinken. Zal ook wel in de cultuur liggen zeker. Ik weet dat ik dat met bijzonder weinig bewondering heb aanschouwen. Feit is dat wel weer dat ik een heerlijke avond heb gehad, waar ik wederom weer wat nieuwe mensen ken van in de dorm. Nu ken ik zelfs mijn buur... fijn toch!

Tot zover mijn relaas voor de voorbije weken... Philippe, de samenvatting stuur ik over mail!

Saluti en de kost uit het verre IT-Center van Kansai Universiteit in Kandaimae, Yamate, Suita, Osaka, Japan, Azie, Aarde

Michael

Tequila-Contest en Matsumoto (松本): `Rustige` avond, Soba, Kasteel, Nomihoudai, Uitstap en Handbal

2006-11-14T11:02:00.000+09:00

Dag lieve bloglezer (-es),

Ik ga u deze keer voornamelijk een reisverslag geven. Ik ben namelijk dit weekend (van donderdag tot maandag) naar Matsumoto gegaan om Boris (aka Joris, aka Clitoris) en den Deem (aka David) een bezoekje te gaan brengen. Ook daar waren: Ping Yii (aka Hongi, aka Man Yee), en 2de bachers Wim (aka Sumo-Wim, aka Saru) en Kevin (aka Dieje-met-zijn-pots). Voornamelijk heb ik mij geamuseerd met Boris, Deem en Wim, die een heel erg toffe kerel blijkt te zijn. Daar kon ik eigenlijk al vanuit gaan aangezien hij optrekt met vrienden van mij... Bij deze is dit dus bevestigd!

Tequila-Contest

Maar eerst moet ik nog verslag geven van de Tequila-contest van de woensdagavond. Ik was eigenlijk van plan om niks te doen en rustig een avondje TV te kijken of wa ping-pong te spelen, maar plots kwamen de Britten af dat Phil (Amerikaan met Ierse roots) en Ryou (Jap die Engels kan als een Amerikaan, heeft een jaar in Canada en een jaar in Hawaii gestudeerd) een tequila-contest zouden houden die avond in de Wood Village. De contest hield in dat er elke 5 minuten een shot tequila zou geledigd worden, en de eerste die braakt of die zijn shot niet ledigd, is verloren. En het werd alweer een leuke avond!
Reden van dit `festijn` is een andere dronken avond, waar ik helaas niet bij was. In een strontzatte bui van Ryou heeft hij Phil uitgemaakt voor `Fat racist`. Wel, om eerlijk te zijn, Fat is hij wel en een Racist niet echt, maar hij blijft wel vergeten dat hij niet in de USA is. Hij blijft denken en handelen als een `high-school-dik-vriendje-van-de-quarterback-etter`-type Amerikaan. Dus inderdaad dat arrogante is permanent aanwezig. Hij is de betere en iedereen moet zich aan zijn waarden aanpassen. (ik denk dat het wel duidelijk dat ook ik niet zo een positieve mening heb over Phil...)
Dus, Phil is de fat racist, en de manier om dit geschil op te lossen, is gezet op een tequila-contest. Maar als er een ding is wat Phil kan als de beste, dan is het drinken! Hij drinkt tequila als zijnde water. Dus veel kans had onze goeie vriend Ryou niet... En dat werd snel duidelijk. Hoewel, snel was het niet. Ryou heeft een pak meer gedronken als ik ooit zou kunnen (nu moet ik wel zeggen dat tequila niet mijn favoriet is...). Na 18 tequila-shots hebben we Ryou moeten doen stoppen. Hij kon niks meer, maar bleef drinken. Als hij nog meer had gedronken, dan was het naar het ziekenhuis met een alcoholvergiftiging. De Japanse trots was te fel. Stoppen is schande. Dus hebben we ering moeten hameren dat 18 echt wel een sterke prestatie is (en niet alleen voor een Japanner, ook voor westerlingen), maar dat Phil een zuipkanon is! Na 18 shots en een paar white russians, die hij tussendoor dronk, was hij een beetje `buzzed`. Over zo een kerel spreken wij dus...
Alleszins was dit een heel erg leuke bedoening. Als toeschouwer alleszins... Maar ik ben vroeg doorgegaan om de volgende dag op tijd te kunnen vertrekken naar 松本.

松本 Matsumoto

Erg vroeg opstaan! Om 7 uur vertrekken om om 8 uur de bus te hebben in Umeda, hartje Osaka. En om 7.58h kwam ik aangelopen en nog nipt op tijd. Want punctueel, dat zijn die jappen wel! Stipt om 8.00h zijn we vertrokken richting Matsumoto.

De busrit was niet bijzonder. Geslapen en gelezen in mijn Lonely Planet over Matsumoto. Blijkbaar waren er 2 dingen (wat menig jap mij ook verteld had) die ik zeker moest doen: het eerste is soba eten, en het tweede is het kasteel bezoeken. Een ander ding dat ik las in de Lonely Planet, was over een cocktail die prijzen had gewonnen in Japan en in de wereld. Beste cocktail van Japan, en 4de beste op de wereld. En het staat in de Lonely Planet, dus de prijs zal ook nog wel meevallen, dacht ik.

Rustige avond en Soba

Matsumoto leek op het eerste gezicht wel een aangenaam stadje te zijn. Een leuk centrum met cafeetjes en izakaya’s (cafe waar ge ook lekkere snacks kunt krijgen). De campus van Shinshuu Universiteit daarentegen, was het tegenovergestelde. Eerste indruk: `Wa een krot is da hier?!`. Maar mensen, ge moet verstaan dat in Japan er 2 soorten universiteiten zijn. De publieke en de private universiteit. Private zijn duur, en hebben dus veel geld om mooie gebouwen en een prachtige campus neer te poten, publieke zijn er van de staat en hebben dus niet zo veel geld en zetten dan maar een aantal betonnen blokken op een hoopje en maken daar een universiteit van... Met alle respect voor de publieke universiteit! Het schijnt dat de betonnen blokken wennen. Trouwens op vlak van technologie staat Shindai (afkorting voor Shinshuu Universiteit, Shinshuu Daigaku) verder dan Kandai (waar ik studeer). Wij mogen dan wel een prachtige campus hebben en een mooi (fake) grasperkje, hotspots in de cafetaria hebben wij niet! Daar is bij ons alleen eten te vinden... en mensen die eten.
De eerste dag hebben we een namiddagje ge- `uno`-d. Blijkbaar een populair spel in Matsumoto. Ik heb daar andere gedachten over... Maar toen `s avonds het eerste pintje bier openging (in die cafetaria, niet echt `done` in Japan...), begon het wel te kriebelen naar meer! Dus gaan eten en drinken. Het was wel de bedoeling om er een rustig avondje van te maken, aangezien de volgende dagen nogal prijzig zouden worden...
Eten was Soba (niet speciaal eigenlijk), drinken was de `okonamidashiko`-cocktail die die prijzen gewonnen heeft. 1000 yen. Viel nog mee vonden we. Tot we de rekening kregen. 1800 yen de man. We hadden bij de cocktail een snack gekregen die we ook moesten betalen, en zitgeld... Jappen, ge moet er van houden! Na nog wat pinten in een ander cafe, zijn we een zaalshow van Eddy Murphy (raw) gaan zien op den Deem zijn kot, en op een of andere reden hebben we daarna goesting gekregen om karaoke te gaan zingen. En fijn dat dat was! Zeker de afsluiter van de Joris was ontzettend geslaagd, Highway to Hell op een manier dat zelfs ACDC er jaloers op zou zijn... Daarna gaan slapen op de grond op Deem zijn kot. Ik was gelukkig ver genoeg heen, om daar geen probleem mee te hebben.

Kasteel en Nomihoudai

De volgende dag, voornemen 2 ingewilligd. Het kasteel van Matsumoto (松本城). Prachtig kasteel met een mooie tuin errond. Helaas kan ik er niet veel over vertellen. Dit is iets wat ge moet zien om er de indruk van te kunnen vatten. Ik ga dus zelfs geen poging wagen om mijn gedachten en impressies te omschrijven, ik ga u gewoon zeggen: ga maar zien naar de foto’s... (hoewel dat op dit moment nog een beetje een probleem is aangezien mijn fototoestel kapot is en ik volgende week pas kan gaan naar de winkel...)
Na het kasteel bezichtigd te hebben had Joris nog een geweldig idee om een schooltje te gaan bezichtigen. Niet zomaar een schooltje, neeeeeeeen, een authentiek, katholiek schooltje uit de tijd van de Meiji-omwenteling, 1868 (niet-japanologen die hier meer over willen weten zou ik willen doorverwijzen naar wikipedia.org onder de zoekterm `Meiji restauration`). En ik moet zeggen:`bedankt, Joris! Het was een mooi gebouw! Statisch, streng, niet-veel-aan-te-ziend gebouw. Maar het gedacht dat dit een authentiek, katholiek schooltje is, maakt het het bezichtigen zeker de moeite waard! Jammer dat ik mijn grommelende maag op dat moment belangrijker vond... Mosburger en een 100yen-deal cheeseburger bij McD.
Daarna was het tijd voor (de wekelijkse) Nomihoudai! Woehoew!!! En gesmaakt dat dat heeft. En ik moet eerlijk toegeven dat een nomihoudai in de WaraWara een betere deal is dan in de Wood Village. 2000 yen voor anderhalf uur drinken naar believen en 7, jawel, 7 schotels eten. Okonomiyaki op een stokske, brochettes, vis, sla, ... Vanalles. Echt geweldig. Helaas kan ik hier niet veel meer over zeggen, juust dat Joris vroeger is moeten vertrekken omwille van (semi-) onvoorziene omstandigheden, en omdat hij zweetplekken had, hehe.
Ook leuk om weten, is dat de nomihoudai duurde van half 10 tot 11, en dat we daarna niks meer hebben besteld, en om 3 uur zijn doorgegaan. het principe van nomihoudai is dus werkelijk: `drink tot ge ni meer kunt, zolang het duurt`. En dat is exact wat we die avond gedaan hebben...
Wederom goed geslapen op de harde vloer van den Deem.

Uitstap: Pickel-fabriek, Bokrijk, `river and a stone` en pottenververij

De dag na de nomihoudai stond er een uitstapje op het programma met de buitenlandse studenten van Shindai. Omwille van veel plek op de bus had ik de mogelijkheid om ook mee te gaan. Dank u wel Suikertje (aka Satou, aka Satousensei)!
Dus het kwam er op neer dat we om half 8 of 8 uur moesten vertrekken (kweet het ni meer, alleszins erg vroeg. Zeker na een nomihoudai en weinig slaap...). In de bus was er de mogelijkheid om te karaoke’en. Helaas was daar geen vraag naar... Ik al zeker niet aangezien ik nog steeds een beetje dronken was en ik eigenlijk meer nood had aan slaap dan aan vertier.
De eerste stop was een pickel-fabriek. God weet waarom, maar er stonden buiten de onze nog 2 andere toeristenbussen vol met mensen die komen kijken naar een pickle-fabriek waar 6 mensen werken, en er een winkeltje aan verbonden is waar ge, gene zever, pickles kon kopen! Stel u dat eens voor. En dat in de middle of nowhere. Erg onder de indruk waren wij niet...
De volgende stop was dan weer wel de moeite waard. Tsumago, een oud dorpje uit de Edo-periode (1602-1868). Ik pik dit even van Deem zijn blog, maar het kan de vergelijking van Bokrijk wel doorstaan. En in de huisjes zijn er restaurantjes met traditioneel eten en handwerk. Echt wel de moeite waard. Jammer weliswaar dat het die dag enorm hard regende, en ons bezoekje een beetje in het water is gevallen...
Volgende stop was, door Suikertje mooi omschreven `river and a stone`. Een natuurfenomeen waar een rivier door een rotsformatie heen stroomt. Dat in een dal waar er op de bergen bomen staan die in volle herfst zijn. Kleurrijk zoals het in ons kleine Belgenlandje onbekend is. Prachtig!
Als laatste was er de `pottenververij`. Houten pottekes en schaaltjes en eetstokskes en tafels en stoelen die op Japanse wijze worden geverfd, en gedroogd door konijnen die aan de kast worden gehangen om de verf droog te blazen. Ook is het een werk wat ge met tegenzin moet doen, anders is het niet fatsoenlijk gedaan. Als ge er even goesting in krijgt, ophouden en herbeginnen als de goesting over is! Wat we nog meer geleerd hebben, is dat het haar van de verfborstels babyhaar moet zijn. En er bestaan hier dus werkelijk fabrieken waar ze babys maken en die dan vervolgens kaalscheren, en de babys dan recycleren! Erg interessant! Dat zoiets bestond, dat wist ik niet.
Ge moet wel begrijpen beste mensen, dat de uitleg in het Japans was en dat er een mogelijkheid bestaat dat ik soms wat verkeerd heb verstaan. Maar ik ben er toch vrij zeker van dat het hier op neerkwam, en mijn collega’s kunnen dit beamen.
`s Avonds ni veel gedaan omdat we allemaal kapot waren van het weinige slapen en de kater in de kop. Ook de nacht was dus minder goed als anders. Een beetje hard...

Handbal

De volgende dag had Joris mij goed liggen gehad. Hij had mij meegevraagd om te gaan zien naar een handbalwedstrijd van zijn cirkel (studentenclubachtig iets). Ik zei ja, omdat mij dat wel tof leek. Wat Joris Clitoris echter niet had gezegd, was dat we dan moesten vertrekken om 8 uur `s morgens, waardoor ik dus om 7 uur moest opstaan! Had ik dat geweten, had ik nee gezegd. Maar ik had dan al ja gezegd en Joris had het al tegen zijn Jappenvriendjes gezegd, dus het zou wat boertig zijn om niet te gaan.
En het was nog wel een leuke dag buiten de autorit (heen en terug) waar een cd opstond met J-pop. Om er een beetje een beeld van te kunnen vormen wat J-pop is, zal ik een poging doen om het te omschrijven... J-pop is een stijl van muziek die de tegenhanger is van originaliteit. Fletse muziek, waarvan als ge der een hebt gehoord, ge automatisch de andere ook kent. De stem is bijna altijd een hoge, zagerige stem als het een vrouw is, en backstreet boys-achtig in het mannelijke geval. Volgens mij zit er iets verslavend in dat de Japanners er van doet houden. Want eender welke Jap, `J-pop is goed` is de algemene gedachte. Misschien zijn gewoon de teksten bere-goed, en is da de reden waarom ze ervan houden. In ons, buitenlanders..., geval, werkt het gewoon keihard op de zenuwen. En na anderhalf uur naar die kak geluisterd te hebben, dan hebt ge zin om zelfs bomma’s in elkaar te slaan... Wij, Joris en ik, zijn dan maar een 4 uurke gaan eten bij Mos...
Om een terug te gaan in de tijd, de wedstrijd was warempel nog van een vrij goed niveau! En het gaf mij de kriebels om zelf ook te gaan handballen hier in Japan. Waarschijnlijk volgend semester... Toffe (na-) middag!
`s Avonds weer Mos, en 100yen cheeseburger bij McD en het plan om naar een onsen te gaan om te relaxen (een onsen is een warmwaterbron waar mensen kunnen gaan baden). Maar Deem had een nintendo 64 gekocht, en Wim had ook zoiets gekocht waardoor we spellekes hebben gespeeld tot we het beu waren, en dan naar de tekenfilm `Asterix en de Vikingen` gekeken hebben. Daarna gaan slapen om de volgende dag weer richting Osaka te trekken.

Maar eerst wil ik nog even iets vertellen over mijn ervaringen in de McD van Matsumoto. Ten eerste, een heerlijke WC. Een sproeier, zoveel is zeker, maar deze WC had zelfs opties. Zacht, hard, massage en een optie waarbij de straal op en neer beweegt waardoor ge niet met u kont moet draaien om elk plekske besproeid te hebben. De massage optie is dat de straal afwisselend zacht en een hard is. En het beste is deze laatste 2 opties tesamen gebruiken! Manmanman, op zo een moment wou ik dat ik een vrouw was... Dan zou ik zeker elke dag meerdere keren op het toilet zitten. En niet enkel om te kakken of te pissen...
Een tweede punt van de McD in Matsumoto, is dat ik nog nergens in Japan zo ben aangegaapt geweest als daar. Der zijn zelfs meisjes komen vragen of ze niet op de foto mogen met ons... Ongelooflijk! En wat is het gevolg daarvan? Dat wij ons als allochtonen gaan gedragen. Nu begrijp ik waarom allochtone jongeren samenhokken, hun eigen taal spreken, en de hele tijd aan het lachen zijn en plezier aan het maken. Omdat het heel erg leuk is om samen rond te hangen en kritiek te hebben op alles, zelfs op oude vrouwtjes die hun lens kwijt zijn... Heerlijk

Zo, dat was het dan weer wat deze week betreft. De foto’s komen er zo snel mogelijk op (vanzogauw mijn mashien gemaakt is). Wa ge wel kunt doen is gaan naar de sites van mijn collega’s in Matsumoto (in de linkerbalk). Voor de rest zou ik Joris, Deem en Wim willen bedanken voor het fijne weekend! En de Deem omdat hij mij toeliet om kosteloos gebruik te maken van zijn faciliteiten! Zelfs van het water...

Gegroet, uw aller Michael uit Osaka (en tijdelijk Matsumoto), Japan

CM Festival, remember?

2006-11-07T12:55:00.000+09:00

Ik heb u in een vorige blog gezegd dat op dat Commercial Festival, ik interviews heb gedaan voor die mensen van internet TV, a-walk. Wel het filmke is gemonteerd en ik ben er niet uitgeknipt! Dit is de link, het enige wat ge moet doen is naar deze site gaan en klikken op play. http://a-walk.jp/vlog/061025.html Ikzelf ben nog aan het zoeken om op een of andere manier dit filmke te bemachtigen.

Toyota, Kyoto, bergbewoners (Nomihoudai) en stoofvlees

2006-11-07T10:56:00.000+09:00

Hallo mede-aardbewoner,

Hier ben ik dan weer. Er is weer ‘t een en ‘t ander gebeurd in mijn leven waar ik u graag van op de hoogt zou brengen. Door de week gebeurt er helaas niet zoveel wat noemenswaardig is. Tenzij u zeer geinteresseerd bent in wat ik zoal (bij-) leer en hoeveel ik wel niet studeer door de week. Het enige wat op studiegebied wel noemenswaardig is, is de presentatie over Toyota die Hilde, Dan, Shiihi en ik hebben gedaan. Voorts ga ik u vertellen over mijn dag ik Kyoto de vrijdag en ik ga het wederom hebben over onze bergbewoners die nog eens de bewoonde wereld zijn komen opzoeken. Als laatste ga ik het hebben over goeie ouwe Belgische kost: stoofvlees.

Toyota
In het kader van het vak Japanese Companies and Industries (日本の企業と産業) hebben ik en mijn vrienden een presentatie gedaan over Toyota. Dan over de geschiedenis, Shiihi over de weetjes (is Koreaanse en kan nagenoeg geen Engels), en Hilde en ik samen over het TPS, Toyota Production System. Ik ga u daar den uitleg ni van geven, maar moest ge echt interesse hebben dan kunt ge op de volgende site gaan kijken waar ik het over gehad heb ( http://www.toyota.co.jp/en/vision/production_system/index.html ). Erg interessant als ge `t mij vraagt! Hierbij zou ik ook prof. Vanoverbeke willen bedanken voor de talrijke blogs die hij ons heeft laten maken over dit onderwerp, en mr. Coppens die de blogs zorgvuldig heeft bewaard. Bedankt, het was zeer nuttig.

Kyoto
Vrijdag was het dus een vrije dag. 文化の日 (bunka no hi) `dag van de cultuur` noemen ze het hier. Volgens mij is het gewoon om maar wat feestdagen te verzinnen om de druk bezette salaryman een beetje vrije tijd te gunnen en zo het fenomeen 過労死　(karoushi, dood door overwerk) te kunnen bestrijden.
Alleszins, wij studenten niet getreurd, wij hup naar Kyoto. Een van de Webster University (USA)-kids wist ons te vertellen over de 祇園をどり (gion odori, soort van Geisha-show met dans en toneel). Blijkbaar was het een mogelijkheid die we met beide handen moesten grijpen. Een spektakel van een uur voor 25 euro. Doen!

Wij dus vol goede moed vertrokken naar Kyoto, naar Gion. In Gion aangekomen zijn we naar een soort van cultureel centrum gegaan, waar we een rij mensen zagen aanschuiven. Wij dachten dat dit de ticket-line was, dus wij mee aanschuiven. Bleek dat niet zo te zijn... Iedereen had een uitnodiging vast om binnen te geraken. Wij dus terug uit de lijn en gevraagd of we aan het juiste adres waren. Wat niet het geval was. Waar we waren beland was een tentoonstelling over traditioneel Japanse voorwerpen. Dan heb ik het over stof voor kimono’s, waaiers, gerechten, poppen, wierook, teensloefers, klederdracht, .... Echt vanalles.

De vraag die u zich nu stelt, hoe weet ik dat allemaal als ik buiten in de rij stond? Wel we zijn uiteindelijk binnengeraakt. Het was dus wel degelijk op uitnodiging. En alleen mensen met een uitnodiging geraakten binnen. Dus echt wel een once-in-a-lifetime ervaring. Per uitnodiging mochten 3 mensen binnen en er waren een paar heel erg vriendelijke Japanners die bereid waren (zelf voorgesteld hadden!) om ons op die manier binnen te krijgen. Wat een heel erg symphatiek gebaar was. Dus zo kunnen die Jappen ook zijn. Heerlijk toch.

Zoals ik al zei was die tentoonstelling het einde! En ik sta blijkbaar op de foto met een bekende Japanner (hoewel mijn room-mate hem niet kent)! Blijkbaar bekend in dat wereldje. Hij is een kunstenaar, en als ge mij een vraag stelt over Belgische kunstenaars, dan is Jan Hoet de enige naam die in mij opkomt... Zal voor `Jun met de pet` (hehe) wel hetzelfde zijn.
Op het einde van de tentoonstelling kregen we Japanse thee en een soort van Japans snoepje お菓子 (okashi). De thee moest op een bepaalde manier gedronken worden om de `etiquette` te verzorgen. Op die manier moet het eenmaal gebeuren... Buigen naar het kopje thee, dan met de rechterhand oppakken en op de linkerhand zetten, met de rechterhand het kopje 2X een kwartslag naar links draaien, nogmaals buigen en dan opdrinken. De thee was niet geweldig, het snoepje wel.
Na de thee en snoep mochten we zelfs een kop Soba eten (Japanse Noedel). Deze was ook gemaakt volgens het traditioneel recept. Ook zeer lekker.
Al bij al was dit een ervaring die ongelooflijk was, dat wij (westerlingen) konden meemaken! Dank u wel, vriendelijke Japanners.

Na die tentoonstelling hadden we toch nog de tijd om de juiste plaats te zoeken en de 2de show van de dag te gaan zien. De plaats snel gevonden, en tickets gekocht. Duur weliswaar, maar zeer zeker de moeite waard! Veel kan ik er niet over zeggen omdat ik er niks van ken. Maar ik denk dat de beelden voor zich spreken. De foto’s zowel als de filmkes! Zeker gaan zien dus! Hier zijn al enkele voorbeelden.

Bergbewoners
Zaterdag hebben we weer het bezoek gehad van onze vrienden op de berge (halihalloooo). Blijkbaar hadden ze zin om te drinken. Dat kwam even goed uit. Want zelf had ik ook een grote dorst! En dorst dat ik had! Daarom moet ik u teleurstellen dat er niet veel straffe verhalen van zijn. Waarschijnlijk wel, maar ik was helaas vrij ver heen.
Ik zal het houden op wat ik wel nog weet. Deze keer waren Caroline en Peter niet alleen, neeeeeen, een zekere Sarah uit UK en Hannah uit Nieuw-Zeeland waren ook afgedaald. Sarah is gemeen. Of het is dat eeuwige Brits sarcasme. Wie zal het zeggen? Ik vind het alvast geweldig... En Hannah is grappig. Niet omdat ze goeie grappen maakt, maar omdat haar persoon een beetje lachwekkend is voor mensen als ik. Een voorbeeld: `I am in Japan to buy clothes, what else...?!` is een van haar uitspraken. En als ge op 2 dagen 3 paar schoenen koopt, en een jas hebt van fake-nerts dan vraagt ge erom om bespot te worden. Nu ja uiteindelijk is ook dit een symbiose. Iedereen heeft er baat bij. Zij is blij met haar nieuw schoenen en ik ben blij dat ik haar kan uitlachen. Het fijne is, dat ze niet eens door heeft dat het werkelijk uitlachen is. Dat is de symbiose! Heerlijk toch.
Zoals ge ziet kan een avondje buitenland ook interessant en gezellig zijn. De karaoke achteraf is er wel niet van gekomen wat ik wel jammer vond... In die toestan een karaoke is geweldig, denk ik...

Stoofvlees
`s Morgens werd ik wakker met een houten kop. Alles deed pijn: kop, buik, kleine teen,... Maar toch was het een geweldige dag. Vandaag was de dag dat ik stoofvlees gemaakt heb voor mijn vrienden. Hilde, Yang Sun en Jun zijn afgekomen naar het nederige 秀麗寮 (Shuureiryou, naam van mijn dorm). Met de dames heb ik samen de inkopen gedaan heel ver weg van mijn dorm, dus ik was blij dat we terug op kot waren met alle ingredienten noodzakelijk voor een heerlijk potje stoofvlees. Mmmmmmmmmmmmhhhh... Vlees, Duvel, ajuinen, peper, zout, paprikapoeder, mosterd, laurierblaadjes en brood. Hoewel het brood van da sponshbrood was, en de mosterd eigenlijk graanmosterd was, leek het nog wel degelijk op de stoofvlees die ik bij mijn nonkel Louis krijg voorgeschoteld en van wie ik de 作り方 (tsukurikata, ik kom niet op het Nederlandse woord... de manier waarop het gemaakt word...) geleerd heb. Of liever, de eer heb gehad om dit aangeleerd te krijgen.
Frieten hebben we bij de McDonald’s gehaald. Het tafereel zag er als volgt uit:

Dat was het dan weer voor deze week! De komende week ziet er heel erg plezant uit! Mijn vrienden in Matsumoto hebben de eer mij te ontvangen! (hehe) Ik kijk er al naar uit, u toch ook?!

Gegroet uit het verre Oosten

5 jaar samen met mijn liefje !!!

2006-11-02T16:11:00.000+09:00

Geachte lezer,

Voor u is dit een doodgewone dag. U gaat werken of u gaat naar school, leest onderweg de krant, doet uw dingetje op het werk of school. U komt thuis, eet uw avondeten op dat uzelf of uw vrouw voor u heeft gekookt. U legt uzelf in de zetel en kijkt wat TV tot u zich slaperig voelt en in bedje kruipt. Een doodgewone dag zoals een van de zoveel...

Voor mij daarentegen is dit een zeer speciale dag. Vandaag juist 5 jaar geleden heb ik tegen een zekere puber mijn gevoelens voor haar duidelijk gemaakt. Bleek nu dat deze puber dezelfde gevoelens had voor mij. Een van de gelukkigste dagen uit mijn bestaan. Dat besef ik nu.
De moed die ik toen had (al was het waarschijnlijk een dronken, impulsieve zet) om tegen haar mijn gevoelens te zeggen, hebben nu zeker en vast vruchten afgeworpen. Blijkt nu dat deze jongedame voor mij de belangrijkste persoon is in mijn leven. Zij is de vrouw met wie ik mijn leven wil doorbrengen. Met wie ik wil samen wonen, met wie ik een huis wil bouwen (met een japans bad!), met wie ik een gezin wil stichten, met wie ik de gebruikelijke huishoudelijke ruzies wil hebben. Met wie ik samen op reis wil gaan, tegen wie ik 's avonds in bed aan wil kruipen, met wie ik voor de rest van mijn leven samen gelukkig wil zijn. En ik weet dat dit jaar nog lang gaat duren en dat er veel kan gebeuren, maar we gaan er samen uitkomen en een leven opbouwen. Daar ben ik van overtuigd!

Saartje, ik hou van u. En iedereen mag dat weten...

Mig

Spierpijn en Karaoke in het kwadraat

2006-10-30T11:53:00.000+09:00

Hallooooo!!!

Hier zijn we dan weer... Eerst was ik van plan om een maandelijkse up-date te doen! Dat is dan een wekelijkse geworden. Waarom vraagt men zich af... Wel op maandag heb ik les om 9 tot half 11, en de volgende om 16.20. In die tussentijd neem ik mij de tijd om op het gemak de vorige week te briefen. En ge kunt dat leuk vinden, en ge kunt dat niet leuk vinden, het is zo!

Deze week was alleszins een week van spierpijn en karaoke! Meer is er eigenlijk niet gebeurt (wel buiten het drama van Keishi gerekend...).

Spierpijn is het gevolg van de Aki-matsuri vorige zondag. (herinnert ge u nog? da ding van 3000 kg boven ons hoofd?!) Wel dat was een ware veldslag en dus gezien ik geen conditie heb, was ik kapot (疲れきた, vandaag geleerd...) met hevige spierpijn tot gevolg.

Woensdag kwamen de vriendelijke bergbewoners af naar de 'grote' stad. Deze keer niet voor een Nomihoudai, maar voor een lekker partijtje Karaoke! Tot hiertoe was ik een maagd, maar deze gebeurtenis was een heerlijke belevenis. De ontmaagding was in begin pijnlijk maar geleidelijk aan liep het vlotter en vlotter. Ik heb gemerkt dat ik helemaal niet kan zingen. Mijn gezang was wekelijk het andere uiterste dan de rest. Ruben, Judith, Hilde en Caroline kunnen werkelijk fantastisch goed zingen! Als ge de blog van Caroline gelezen hebt, dan hebt ge waarschijnlijk gemerkt dat ze hierin enorm bescheiden is geweest! Is dus niet nodig, ze kan echt zingen!
Aangezien mijn 'zang'talent het liet afweten, moest ik wel andere dingen proberen. En tot ieders jolijt, jawel!, heb ik liedjes ge'zongen' in de trend van System of a Down en Slipknot. Dat lukte al beter als het echte zingen! Als ik vroeger in de fak iets zong bij de karaoke, dan was het meestel liedjes met een schorre stem (dan denk ik spontaan aan de Raymond met 'Je veux l'amour' en aan Armand met 'ben ik te min'). Maar, de veel tijd hadden we niet, want de bergbewoners moesten door met het ijzeren paard want het was de laatste... Te voet is bijna niet te doen!

Vrijdag was het halloweenfeesje in een of ander nieuw cafe. De Koreaanse meisjes waren de organiserende partij dus nodigden ons vrij opdringerig uit. Natuurlijk kon ik daar aan weerstaan! (vreemd he) Het geld was op en de Kanji-studie was nodig! En ik zou de dag erop naar de Halloweenparty gaan van het kot. Dus ben ik maar mooi en braaf op kot gebleven. Geen erg! Want... ik had post! Een heel erg lieve, mooie brief van mijn wederhelft in Thailand. De rest van de avond kon niet meer stuk!

Ik dacht dus dat iedereen wel naar die Halloweenparty ging gaan. Had ik me daar even vergist! Ik was weliswaar de enige ryuugakusei, buitenlander, in de hoop mannen (misschien heeft de zaak 'Keishi' daar wel iets mee te maken... dat ze niks meer van de dorm en haar activiteiten willen weten... wat wel jammer is want het comite is niet de organisatie en de mensen die meedoen staan ook los van het comite... dus). De party was samen met de vrouwelijke wederhelft uit de dorm Tsukigaoka (voor Januari waren die 2 dorms gemengd). Vrouwelijke ryuugakusei waren wel talrijk! Maar die kunnen geen Japans, dus waren er 2 groepen. De ryuugakusei en de nihonjin! (is de vertaling nodig?) Wel ik had hoegenaamd geen zin om die avond mijn Engels te oefenen, dus heb ik mij vastberaden gesplitst van de groep ryuugakusei en heb ik gemingled met de Jappen. Een heel erg leuke ervaring! Het was nomihoudai, en een buffet met de heerlijkste dingen: sushi, fritten, gefrituurde kip, pastaschotels, pizza, gefrituurd visachtig-iets, en nog veel meer.
Het concept nomihoudai was ook ver zoek eigenlijk. Hier besefte ik eigenlijk pas echt dat wij thuis bier drinken als water. En dan hield ik mij nog in he! Ik wou ni stomdronken zijn, maar wel een beetje licht omdat ik het vermoeden had dat we karaoke gingen doen. En dat is toch altijd leuker als ge niet echt nuchter meer zijn...

Allereerst is de hierarchie mij opgevallen. Het senpai-kouhai systeem. Het was (natuurlijk) nomihoudai, en de kouhai moesten dus het bier uitschenken en ze moesten het eten gaan halen. Met als gevolg dat eerst iedereen anders eet en drinkt, en daarna pas de kouhai. Als die dan (meestal alleen) aan het eten waren, ging de senpai (1 keer) rond om hen ook eens een glaasje te geven. Natuurlijk wordt er geklinkt (kanpai), en dan moet het glas van de kouhai lager gehouden worden als het glas van de senpai (respect).
Zelf uw glas vullen is だめ (dame, ongehoord, mag niet). Geeft blijk dat ge niet in de groep hoort (blijkbaar). Dus altijd als uw glas leeg is, moet ge ofwel wachten, ofwel duidelijk maken dat ge dorst hebt, ofwel aan iedereen vragen of ze nog wat moeten hebben (ook al hebben ze een vol glas, 'oh ik had het niet gezien'-gedacht...) en dan de fles geven aan iemand anders zodat die dan uw glas voldoet.
Ook het taalgebruik is opmerkelijk. Er wordt van de kant van de kouhai heel erg beleefd gesproken terwijl de senpai als een boer antwoord. Dit niet alleen in het begin, maar de hele avond door. En buigen! Niet te geloven... Ik denk dat een kouhai op een avond zeker een 500 keer buigt (zelfs niet overdreven!).

Na de nomihoudai zou de groep gesplitst worden in 3: mensen die ene wouden gaan drinken, mensen die wouden bowlen en mensen die karaoke wilden doen. Uiteindelijk was de karaoke groep erg klein, dus zijn we eerst mee gan bowlen en daarna gaan karaoke'en.
Als enige niet-japanner was dit niet erg gemakkelijk (en niet zo fijn) omdat ge geen enkel nummer kent. Ofwel half half, ofwel in ne groep alleen ryuugakusei. Maar als enige Engelstalige liedjes zingen (die zij ook niet kennen) is niet je dat. Maar het leuke is wel dat ik nu een paar Japanse liedjes zou kunnen zingen. Ik probeer het de volgende keer sowieso. Alsook heb ik een liedje gevonden waar mijn echt zangtalent wel een beetje naar boven kan komen. Soul Asylum 'Runaway train'. Een schorre stem, en een mooi liedje.

Na de karaoke, bij het betalen, werd wederom het senpai-kouhai systeem duidelijk. Blijkbaar is het wel een soort van 'give and take'. De kouhai is de slaaf en het mikpunt de hele avond door, maar moet wel niks betalen. Daar zorgt de senpai voor.
Wat mij betreft, ik zit in een win-win situatie. Ik sta volledig buiten het systeem. Dus ik word bedient den hele avond door, en ik heb de karaoke als de bowling niet moeten betalen. Natuurlijk heb ik me op die momenten gedragen als de niets-wetende buitenlander. Niet mooi, dat weet ik, maar het heeft me wel 3000 yen uitgespaard. Ik zal ze in de toekomst wel eens een pint trakteren...

Zondag werd ik wakker gebeld door mijn liefje! Na de brief ook nog eens een telefoontje en de verzekering dat ze 's avonds op internet zou komen! Na vorige week een kwartier, was dit zeer welkom om nog eens echt iets te horen van de situatie in Thailand. Wat was ik gelukkig!

Zo, hier volgen nog enkele foto's die de sfeer een beetje schetsen. Hier hou ik het bij.

Peter, Judith en Ruben in ons Karaoke-kotteke

Caroline en Hilde in datzelfde Karaoke-kotteke

Shougo en Magi (als ik me ni vergis) op de Halloween party

Funky Chicken en Scary Clown, uitverkorenen best verkleed

Sfeerfoto in de lift van Scary Movie (origineel) en een otter

Shougo en Hachi

Ik en Hachi (soort van vreemde Power Ranger)

Kawa-fucking-ii bowlingballen (kawaii is schattig)

Tot de volgende

Mig uit het Verre Oosten!